Τον Ιούνιο του 1987 ακούσαμε στα ραδιόφωνα ένα πολύ περίεργο τραγούδι. Και μας άρεσε από την πρώτη στιγμή. Κι ας μην είχαμε τίποτα κοινό με την ιστορία. Μας άρεσε, χωρίς να ξέρουμε γιατί. Και αποδείχθηκε ότι αυτό το τραγούδι είχε κάτι που άρεσε σε πολλούς, κι ας μην έτρωγαν στα εστιατόρια μαζί με τα συνεργεία, κι ας μην ήταν ούτε με τους βοηθούς ούτε με τους μαστόρους…
Με αυτό το αλλόκοτο τραγούδι, που είχε τη μουσική του Νίκου Ξυδάκη, ο Θοδωρής Γκόνης μόλις μας έχει συστηθεί ως στιχουργός. Σε συνέντευξή του στο διαδικτυακό περιοδικό Music Heaven και στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη, ο Θοδωρής Γκόνης διηγείται: «Εργαζόμουν από πολύ μικρός σε εστιατόρια, στο Ναύπλιον, τώρα βέβαια το Ναύπλιον είναι καθαρά τουριστική πόλη αλλά μιλάω για μία άλλη εποχή, πολύ πριν φουντώσει ο τουρισμός, κι εκεί θυμάμαι μικρό παιδί να περνάει μία πάρα πολύ ωραία κοπέλα, τα απογεύματα, νομίζω πήγαινε φροντιστήριο ή εργαζόταν σε κάποιο γραφείο… Απέναντι από το εστιατόριο ήταν βουλκανιζατέρ, συνεργεία αυτοκινήτων και φορτηγά, κι ήταν διάφορα λαϊκά παιδιά, ευγενικά παιδιά, βεβαίως, και εργατικά, όπως και οι σερβιτόροι, και περνώντας αυτή η κοπέλα προκαλούσε επιφωνήματα χαράς και θαυμασμού και υπέροχα πειράγματα, καθόλου πρόστυχα και προκλητικά, αλλά ευφάνταστα, και αυτή η εικόνα μού γέννησε τους στίχους. Περνούσε κάθε απόγευμα, ντυμένη άψογα και περπατώντας πάρα πολύ χαριτωμένα με τα μποτάκια της πάνω στην άσφαλτο. Αυτή ήταν η αφορμή. Από κει και πέρα, το πού σε πάει ο στίχος είναι σαν τη θάλασσα. Σε βγάζει όπου θέλει. Αλλάζουν πολύ εύκολα οι άνεμοι σ’ ένα τραγούδι».
Ο δίσκος του Νίκου Ξυδάκη «Κοντά στη δόξα μια στιγμή» με τη δική του φωνή αλλά και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, εκτός από εκείνο το εστιατόριο με τα συνεργεία, έχει και άλλα έντεκα τραγούδια πολλά από τα οποία χιλιοτραγουδήσαμε και τραγουδάμε ακόμα. Έχει ακόμη τους στίχους του Μανώλη Ρασούλη και του Τάσου Σαμαρτζή, μας πηγαίνει στον Νείλο που κυλάει νωχελικά, μας δίνει και ιστορίες με ήχο σχεδόν εξωτικό, από μια άλλη εποχή, ίσως και από μια άλλη ζωή που χάσαμε για πάντα.
Ο δίσκος του Νίκου Ξυδάκη «Κοντά στη δόξα μια στιγμή» όμως μας έδωσε και ένα Ερωτικό του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη που μελοποίησε ο Νίκος Ξυδάκης, ένα τραγούδι που ταυτίστηκε με τη φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, έγινε όμως και το αγαπημένο παράπονο όλων μας κάθε φορά που περνάμε το στενό του έρωτα…
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη