Άργησα να γράψω για την Σεβκιούλ. Τι είχα να προσθέσω στα όσα όμορφα, συγκινητικά έγραψαν οι φίλοι-εκτιμητές του αγώνα της; Ήταν λόγια βγαλμένα από την καρδιά ανθρώπων, που δείχνουν αγάπη, σεβασμό, απέραντη εκτίμηση στο έργο της, αλλά περιείχαν και μια δόση απόγνωσης στην αγωνία όλων μας για το μέλλον του τόπου μας.
Τι σημαντικό άραγε έκανε η Σεβγκιούλ;, θα ρωτήσουν ειλικρινά κάποιοι κι εμβόλιμα σκόπιμα μερικοί. Με τα πιο απλά λόγια απαντούσε η ίδια για το έργο που έκανε σκοπό της ζωής της.
«Γράφω για τους «αγνοούμενους» ασταμάτητα τα τελευταία 23 χρόνια. Ασχολούμαι με το ανθρωπιστικό ζήτημα των «αγνοουμένων», όχι ως μέρος οποιουδήποτε «προγράμματος» ή «χρηματοδότησης», αλλά ως ανθρωπιστικό καθήκον, εθελοντικά, δουλεύοντας με όλη μου την καρδιά. Έχω πολύ μέτρια εισοδήματα από τις εφημερίδες όπου γράφω και εκτός από αυτό το πολύ μέτριο εισόδημα, δεν έχω ποτέ συμμετάσχει σε οποιαδήποτε «χρηματοδότηση» για τους αγνοούμενους».
Χρειάζεται κάποιος να επεκταθεί και να παραθέσει οποιαδήποτε άλλη πληροφορία για το έργο της αείμνηστης Σεβγκιούλ Ουλουντάγ;
Αποχαιρετήσαμε την Σεβκιούλ! Όμως δεν την καθησυχάσαμε πως το όνειρό της για μια ενωμένη Κύπρο θα παραμείνει ζωντανό, ούτε πιστεύω «άκουσε» επίσημες φωνές να θυμίζουν το χρέος μας. Όπως πριν, και τώρα ευχολόγια «άκουσε» πάλι!
Όχι, δεν φτάνουν οι συγκινητικοί αποχαιρετισμοί! Βάλε ένα χέρι Πρόεδρε να σηκώσουμε το φέρετρο με την αγαπημένη μας Σεβκιούλ! Φτάνουν οι θεωρητικοί σχεδιασμοί, οι προβλέψεις σου κι οι προφητείες για λύση του κυπριακού Στην ουσία, όλα αυτά επικήδειοι φαίνονται!
Οι απόψεις εκφράζουν τον συντάκτη τους και δεν αντιπροσωπεύουν κατ’ ανάγκην την άποψη του Καναλιού 6