Με χαρά και συγκίνηση άκουσα ένα απο τα καινούργια τραγούδια του Πέτρου Δουρδουμπάκη, σε στίχους Χριστίνας Ιακώβου με την Σαββέρια Μαργιολά. «Να λησμονώ δεν έμαθα, στη σκοτεινιά του κόσμου»!
Μέσα στον καταιγισμό της κυκλοφορίας αρκετών νέων τραγουδιών (κι είναι ό,τι πιο ευχάριστο για τους φίλους του έντεχνου ρεπερτορίου) το κομμάτι αυτό, πραγματικά ξεχωρίζει.
Ένιωσα, όπως νιώθω πάντα, βλέποντας κάποιο φίλο, ή έστω ακούγοντας τη φωνή του απο το τηλέφωνο. Οικειότητα και μια νοητή κλωστή να με δένει με αυτό το άκουσμα, ταξιδεύοντας με στα παλιά.
Ο Petros Dourdoubakis ξέρει όχι μόνο να γράφει τραγούδια, αλλά να κάνει το ίδιο το κομμάτι, μια μικρή μουσική παράσταση, με αρχή-μέση-τέλος! Ξέρει να «στήνει» τραγούδια με γερά θεμέλια για να μην πέσουν σαν χάρτινοι πύργοι ή να ξεφουσκώσουν.
Το τραγούδι αυτό με ταξίδεψε και σε ένα μουσικό γεγονός, που έγινε ακριβως πριν απο 30 χρόνια. Τον Ιούνιο του 1996, λίγους μήνες πριν γεννηθεί ο γιος μου. Όταν πήγα στην Αθήνα να ηχογραφήσω τα δύο πρώτα μου τραγούδια. Στο στούντιο «Στέγη Πατρίδος» του Πέτρου Δουρδουμπάκη. Εκεί στον περιφερειακό του Λυκαβηττού.
Τότε, που το ΚΑΝΑΛΙ 6 κυκλοφόρησε έναν ψηφιακό δίσκο με τίτλο «Τραγούδια μιας πόλης» και συμπεριέλαβε τη «Μονάκριβη» και το «Γυναίκα πάρε με», σε στίχους-μουσική και ερμηνεία δική μου.
Τον Ιούλιο του 2024 επισκέφτηκα ξανά τον Πέτρο (αυτή τη φορά στο στούντιο του στο Μαρούσι) για να ενορχηστρώσει δύο τραγούδια στα οποία έγραψα τη μουσική, σε στίχους στη Κυπριακή διάλεκτο του πατέρα μου, τα οποία τραγούδησε ο γιος μου και κυκλοφόρησαν την ίδια εκείνη χρονιά, απο τις «Εκδόσεις Μετρονόμος». «Τα ματσικόριδα» και η «Αγγέλισσα»!
Γνωρίζοντας τότε (1996) τον Πέτρο σε μια εποχή στην οποία το «έντεχνο» τραγούδι έπαιρνε «φωτιά», κατάλαβα οτι ο τραγουδοποιός αυτός έχει να δώσει πολλά. Κι έγραψε υπέροχα κομμάτια: «Τυφλές ελπίδες», «Η μάσκα», «Κόκκινο κρασί», «Μη σταματάς», «Ότι άναψε θα σβήσει» και πολλά άλλα!
Τριάντα χρόνια μετά, διαπιστώνω πως είναι ακόμα ενεργός, έχει ιδέες και εμμένει σ έναν συγκεκριμένο τρόπο γραφής, που τον χαρακτηρίζει και ο ίδιος τον υποστηρίζει.
Ο Πέτρος ποτέ του δεν «πρόδωσε» αυτό που έκανε, δεν «πρόδωσε» τη δουλειά του, αλλά το πιο σημαντικό ειναι ότι δεν «πρόδωσε» ποτέ το ακροατήριο του. Πρόσφατα δε, κυκλοφόρησε και μια καινούργια-δική του-δισκογραφική δουλειά με γενικό τίτλο «Του έρωτα το στέμμα»!
Ακούγοντας το «Να λησμονώ δεν έμαθα» διαπίστωσα άλλη μια φορά, πόσο «ψάξιμο» έχουν μέσα τους οι μελωδίες του Πέτρου, πως το κάθε όργανο έχει τον λόγο ύπαρξης του και πως χρησιμοποιεί πάντοτε φυσικά όργανα και καλούς οργανοπαίκτες.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι ο συνθέτης του τραγουδιού βάζει στο κομμάτι την «μουσική του ταυτότητα» και την προσωπική του σφραγίδα. Καταλαβαίνεις ότι αυτό το τραγούδι είναι (λέγοντας το απλά κι ας μου επιτραπεί ο όρος) «Δουρδουμπακικό». Με εισαγωγή, απαντήσεις, και μια μελωδική γραμμή που δεν είναι προϊόν «υποκλοπής» απο κανένα άλλο τραγούδι.
Ο στίχος της Χριστίνας Ιακώβου είναι ουσιώδης, αλλά κυρίως είναι στίχος που παραπέμπει, γι’ αυτό μας φέρνει ακόμα πιο κοντά στο συνολικό αποτέλεσμα που ακούμε, δένοντας με αρτιότητα το τρίπτυχο, λόγια-μουσική-ερμηνεία.
«Να λησμονώ δεν έμαθα στη σκοτεινιά του κόσμου, ήσουν για μένα πάντα φως πίσω, μπροστά και εντός μου»
Στίχος που αντιπροσωπεύει όπως φαίνεται και την ίδια τη στιχουργό, αλλά και σένα και μένα και όλους μας. Αλίμονο μας, αν η μνήμη λησμονά, ξεχνά και δεν θυμάται.
Κι έτσι όπως το ρεφραίν παραπεμπει στη «μνήμη», έτσι και η τελική φόρμα του τραγουδιού παραπέμπει στη δεκαετία του ’90 και σε ένα πολύ οικείο άκουσμα.
Το φόντο μπορεί να είναι «μια γωνιά της Νέας Κρήνης», αλλά το ίδιο σενάριο μπορεί να «παιχτεί» και σε ένα ηλιοβασίλεμα στη Λεμεσό.
Η Σαββέρια Μαργιολά ειναι μία απο τις φωνές του «σήμερα» η οποία και με την εμφάνιση, αλλά κυρίως με τη φωνή της, κεντρίζει το ενδιαφερον όχι μόνο να ακούσουμε το κομμάτι, αλλά με κάτι «γυρίσματα» στη φωνή που κάνει, σε κάνει να πιστεύεις ότι λόγια και μουσική τα αφομοίωσε πριν τα τραγουδήσει, δίνοντας τους χαρακτήρα και βάζοντας στην ερμηνεία, την προσωπική της σφραγίδα.
Σίγουρα, όπως αναφέρει σε δελτίο τύπου η δισκογραφική εταιρεία FM RECORDS που κυκλοφόρησε κάτω απο την ετικέτα της, το τραγούδι αυτό: «Ο έμπειρος καταξιωμένος τραγουδοποιός Πέτρος Δουρδουμπάκης εμπιστεύεται το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της Σαββέριας Μαργιολά, σε αυτή την χαρακτηριστική ερμηνεία και τον συγκινητικό στίχο της νέας υποσχόμενης στιχουργού Χριστίνας Ιακώβου, σε μια όμορφη μουσική σύμπραξη που θα συζητηθεί».
Ανάμεσα στους ταλαντούχους μουσικούς, ένας από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες του μπουζουκιού, ο Manolis Pappos!
Κιθάρες: Πέτρος Δουρδουμπάκης
Μπάσο, στάμνα, ακορντεόν: Φώτης Μυλωνάς
Ενορχήστρωση: Πέτρος Δουρδουμπάκης
Παραγωγή: Πέτρος Δουρδουμπάκης, Χριστίνα Ιακώβου
Εμείς χαιρόμαστε, όπως γράψαμε και πιο πάνω, γιατί καλωσορίζουμε μεν ένα καινούργιο τραγούδι, το οποίο όμως φέρνει μαζί του κάτι οικείο, κάτι γνώριμο και κάτι απο τα παλιά!
Του απλώνουμε κι εμείς ζεστά το χέρι, του το σφίγγουμε και του ευχόμαστε κάθε επιτυχία.
Να ταξιδέψει σε λιμάνια απάνεμα και να βρει τον δρόμο του!
Να λησμονώ δεν έμαθα
Ένα κομμάτι από χαρτί
έμεινε από σένα
απομεινάρι μιας ζωής
από τα περασμένα.
Μια μαχαιριά μες στη βραδιά
και ψίχουλα της μνήμης
έχουνε μείνει στην καρδιά
σ’ένα στενό της Νέας Κρήνης.
Να λησμονώ δεν έμαθα
στη σκοτεινιά του κόσμου
ήσουν για μένα πάντα φως
πίσω, μπροστά και εντός μου.
Ένα κομμάτι από χαρτί
να μου μιλά για σένα.
Καίει στην άκρη το γιατί
και η φωτιά στα ξένα.
Να λησμονώ δεν έμαθα
στη σκοτεινιά του κόσμου
ήσουν για μένα πάντα φως
πίσω, μπροστά και εντός μου.
Οι απόψεις εκφράζουν τον συντάκτη τους και δεν αντιπροσωπεύουν κατ’ ανάγκην την άποψη του Καναλιού 6