Στις 22 Σεπτεμβρίου του 2007 πέθανε ένας καλλιτέχνης που έμαθε στον κόσμο όλο την τέχνη της σιωπής. Ο Μαρσέλ Μαρσό, θεατρικός μίμος, για 60 χρόνια μας μιλούσε με το σώμα και με το βλέμμα του. Ανέβαινε στη σκηνή και γκρέμιζε τοίχους αόρατους, δραπέτευε μέσα από τα κάγκελα ενός κλουβιού, περπατούσε κόντρα σ’ έναν δυνατό άνεμο που μόνο πάνω στη σκηνή φυσούσε, χόρευε με την αόρατη σ΄εμάς παρτενέρ του, μας έδειχνε ο Μαρσέλ Μαρσό πως η σιωπή απελευθερώνει και πως η ελπίδα γεννιέται σε κάθε μας κίνηση, σε κάθε μας σκέψη, σε κάθε συναίσθημα και είναι αυτή που μπορεί να μας οδηγήσει στο φως.
Ο Μαρσέλ Μαρσό, το 1947 έβαψε για πρώτη φορά το πρόσωπό του άσπρο, πήρε ένα μεταξωτό καπέλο μ΄ ένα κόκκινο λουλούδι, φόρεσε παντελόνι λευκό και μπλούζα με μπλε ρίγες σαν ναυτάκι, κι έγινε για μας ο κλόουν Μπίπ που μόνο με το βλέμμα και το σώμα του, μέσα στη σιωπή έχτιζε και γκρέμιζε κόσμους, απελευθέρωνε φυλακισμένους, γινόταν μέσα σε λίγα λεπτά, από νεογέννητο μωρό γερασμένος, κατάκοπος από τη ζωή, άνθρωπος, γινόταν πουλί και πεταλούδα, φόβος και ελπίδα, έφερνε γέλιο, έφερνε και κλάμα. Μέσα στην απόλυτη σιωπή και την κίνηση του σώματός του. Μόνος στη σκηνή, απέναντι στα φώτα και μπροστά στα μάτια του κοινού, των ανθρώπων, έφτιαχνε τον δικό του κόσμο για να μιλήσει με το σώμα για όσα είχε μέσα του και τον έπνιγαν. «Από παιδί ακούω αυτές τις κραυγές: τις κραυγές της σιωπής. Ήξερα, χωρίς να γνωρίζω πώς, ότι κάποτε θα μιλήσω στον κόσμο γι’ αυτές. Ένιωθα υποχρέωση να γίνω κάποτε μίμος. ΄H μίμος ή τίποτε», έλεγε ο Μαρσέλ Μαρσό.
Γεννημένος στο Στρασβούργο το 1923, εγκατέλειψε με την οικογένειά του το σπίτι και τον τόπο του, όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Την ημέρα που η Γαλλία μπήκε στον πόλεμο, ο Μαρσέλ Μαρσό στα 16 του χρόνια γνώρισε με τον πιο βίαιο τρόπο τι σημαίνει προσφυγιά και πόλεμος. Μέσα σε λίγες ώρες μάζεψαν τα πράγματά τους και αναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στα νοτιοδυτικά της χώρας, αλλάζοντας και το επώνυμό τους λόγω της εβραϊκής τους καταγωγής. Ωστόσο στον πόλεμο, ο Μαρσέλ Μαρσό που μιλούσε πολύ καλά αγγλικά και γερμανικά, πήγε στο Παρίσι και μπήκε μαζί με τον αδερφό του στη γαλλική αντίσταση πολεμώντας τους Ναζί.
Ο Μαρσέλ Μαρσό αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο και τη μιμική όταν τελείωσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Το σπούδασε και το έκανε ζωή, Για τα επόμενα 60 χρόνια γύρισε τον κόσμο και έδωσε παραστάσεις σιωπώντας αλλά κραυγάζοντας.
Μιλούσε για το εύθραυστο της ζωής που μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να εξαφανιστεί από τη ματαιότητα του πολέμου, μιλούσε για τη συνήθεια μιας μάταιης ζωής που εμποδίζει τον άνθρωπο να αναγνωρίσει τα δεσμά του, πόσο μάλλον να τα σπάσει. Tο 1975, ο Μαρσέλ Μαρσό έλεγε: «Εφόσον ήρθαμε σ’ αυτή τη Γη για να ζήσουμε και να πεθάνουμε, μας δίνεται η δυνατότητα σ’ αυτό το πλαίσιο της ζωής να διαλέξουμε πώς θα ζήσουμε. Να διαλέξουμε: το φως αντί για τη σκιά, την αγάπη αντί για το μίσος, να δημιουργούμε ομορφιά, να προσπαθούμε για την ειρήνη φωτίζοντας τη ανθρωπότητα. Πάντα υπάρχει μια λύση για κάθε κατάσταση. Εμείς είναι που πρέπει να βγούμε από το κλουβί», έλεγε ο Μαρσέλ Μαρσό, και επέμενε: «Χωρίς τα όνειρα δεν θα υπήρχε πραγματικότητα».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη