Τον Οκτώβριο του 1988 γεννήθηκε στην Κένυα ο Αμπέλ Κιπρόπ Μουτάι. Και αυτή είναι μία πρόταση που ίσως σημαίνει πολλά για τους Κενυάτες, αλλά, για μας, δικαιολογημένα δεν λέει απολύτως τίποτα. Ωστόσο, η ημερομηνία γέννησης του Αμπέλ Κιπρόπ Μουτάι, αυτού του διακεκριμένου Κενυάτη δρομέα μεγάλων αποστάσεων, είναι σήμερα η αφορμή για να μάθουμε μια ιστορία που είναι και πολύ ωραία και πολύ σημαντική και πολύ σπάνια.
Δίπλα στο όνομα του Κενυάτη Αμπέλ Κιπρόπ Μουτάι, βάλτε και ένα άλλο όνομα, ισπανικό: Ιβάν Φερνάντεζ Ανάγια. Γεννήθηκε και αυτός το 1988, στην Ισπανία, στη Χώρα των Βάσκων, είναι και ο Ιβάν Φερνάντεζ Ανάγια δρομέας μεγάλων αποστάσεων.
Οι δυο τους, ο Κενυάτης δρομέας και ο Ισπανός δρομέας βρέθηκαν να αγωνίζονται το 2012, σε έναν αγώνα ανώμαλου δρόμου στην Ισπανία. Ο Κενυάτης δρομέας ήταν πρώτος με απόσταση από τους άλλους αθλητές, έφτασε και πρώτος στο σημείο του τερματισμού. Ή μάλλον έτσι νόμισε. Κάτι η μη καλή σήμανση, κάτι η κούραση, ο Κενυάτης Αμπέλ Κιπρόπ Μουτάι νομίζοντας πως τερμάτισε, επιβράδυνε αμέσως τον ρυθμό του, σχεδόν σταμάτησε να τρέχει και κοίταξε το ρολόι του, προφανώς για να δει τον χρόνο που είχε κάνει.
Καθώς ο Μουτάι έχει σχεδόν σταματήσει να τρέχει, τον έχει φτάσει ο αθλητής που ήταν δεύτερος, ο Ισπανός Ιβάν Φερνάντεζ Ανάγια, ο οποίος καταλαβαίνει τι γίνεται και χτυπάει στην πλάτη τον προπορευόμενο συναθλητή του δείχνοντας του ευθεία μπροστά, να συνεχίσει, μια που το τέρμα είναι μερικά μέτρα παρακάτω. Ο Αμπέλ Κιπρόπ Μουτάι δεν πολυκαταλαβαίνει, γυρίζει πίσω του να δει ποιος του κάνει σινιάλο και γιατί, αρχίζει να ξανατρέχει και ο Ιβάν Φερνάντεζ Ανάγια, πίσω του, επιβραδύνει και τον περιμένει να τερματίσει. Αμέσως μετά τον τερματισμό του, ο Κενυάτης χαμογελάει αμήχανα και γυρίζει στον Ισπανό συναθλητή του να τον ευχαριστήσει, δίνοντάς το χέρι. Οι αθλητές αγκαλιάζονται και εκείνος ο αγώνας ανώμαλου δρόμου στην Ισπανία το 2012 έμεινε στην ιστορία γιατί είχε δύο νικητές: έναν που τερμάτισε πρώτος στη διοργάνωση και έναν που τερμάτισε πρώτος στις καρδιές μας.
Αργότερα, ο Ιβάν Φερνάντεζ Ανάγια είπε σε συνέντευξή του: «Στον αγώνα αυτόν, μετά από 6 χιλιόμετρα, ο Μούτα άλλαξε τον ρυθμό του και με προσπέρασε. Μετά ήταν συνεχώς πρώτος. 15, 20 μέτρα πριν το τέλος, βλέπω ότι ο Μούτα δεν κινείται προς τον τερματισμό. Ο κόσμος του φώναζε και προσπαθούσε να τον βοηθήσει αλλά ήταν φανερό ότι ο Μούτα δεν καταλάβαινε καταλανικά και πίστευε ότι είχε τερματίσει. Πράγμα που φυσικά δεν ίσχυε. Ο Μούτα ήταν ξεκάθαρα ανώτερος σε όλο τον αγώνα. Το μόνο που ήθελα ήταν να τον βοηθήσω να φτάσει στην γραμμή του τερματισμού. Εκείνη τη στιγμή, έκανα αυτό που μου είπε η καρδιά μου. Ήταν το πιο όμορφο πράγμα που μου έχει συμβεί στον αθλητισμό τα τελευταία 15 χρόνια. Ήταν ομορφότερο από οποιαδήποτε νίκη».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη