Τον Απρίλιο του 1991, κυκλοφόρησε ένας δίσκος με ασπρόμαυρο εξώφυλλο που θύμιζε «άλλους καιρούς και άλλους μύθους», όπως σημείωνε η Λίνα Νικολακοπούλου στο εσώφυλλο, η οποία είχε και την επιμέλεια της παραγωγής του. Στις φωτογραφίες του δίσκου η Ελευθερία Αρβανιτάκη βγαλμένη λες από τη δεκαετία του ’50, κοιτάει κάπου μακριά, με ένα βλέμμα που φωνάζει «Μένω εκτός».
«Θέλω να μιλήσω μα είναι ο τόπος μου σβηστός». Το τραγούδι που έδωσε και τον τίτλο στον δίσκο της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, έχει τη μουσική του Άρα Ντινκτζιάν, του Αρμένιου συνθέτη και δεξιοτέχνη στο ούτι, ενός από τους καλύτερους παγκοσμίως. Η Λίνα Νικολακοπούλου στο εσώφυλλο του δίσκου, κάτω από τους στίχους της για το τραγούδι αυτό σημειώνει: «Αφιερώνεται σε όλους τους Αρμένιους και σ’ όλους τους ανθρώπους που έχασαν πατρίδες, παρελθόν και ελπίδα».
Ο δίσκος «Μένω Εκτός» έχει έντεκα τραγούδια που τόσα χρόνια μετά από ‘κείνον τον Απρίλιο του 1991, όταν και κυκλοφόρησε, τόσα χρόνια μετά, τα ακούμε και τα τραγουδάμε όλα.
Εκτός από τον Αρμένιο δεξιοτέχνη στο ούτι Άρα Ντινκτζιάν, τις μουσικές έχουν γράψει ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Αντώνης Μιτζέλος, ο Νίκος Ξυδάκης, ο Ζόραν Σιμγκάνοβιτς και ο Γιώργος Ζήκας. Το ότι έδεσαν τόσο διαφορετικά μουσικά ηχοχρώματα σε έναν δίσκο είναι πραγματικά σπάνιο. Το έκανε η Ελευθερία με τη φωνή της. Το έκανε και η Λίνα Νικολακοπούλου με τους στίχους της. Ο «μάγος» όμως ήταν ο Νίκος Αντύπας. Γι’ αυτό άλλωστε και η Λίνα Νικολακοπούλου σημειώνει στο εσώφυλλο του δίσκου: «Ο Νίκος δεν ενορχήστρωσε απλώς. Ανα-σύνθεσε. Αυτός είναι ο σωστός όρος για την παρουσία του σ’ αυτόν τον δίσκο».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη