Ο Δημήτρης Στρατής τολμάει σ΄ αυτόν τον κόσμο, αυτές τις εποχές, με αυτές τις συνθήκες να γράφει και να εκδίδει ποιήματα. Και αυτό από μόνο του είναι πράξη μεγάλου θάρρους – άρα αξίζει οπωσδήποτε την προσοχή μας. Διάβασα μάλιστα πως αυτή είναι η δεύτερη ποιητική του συλλογή, που πάει να πει πως ο Δημήτρης Στρατής έχει να μας μιλήσει για πολλά. «Μνήμη υπόγεια» ο τίτλος του βιβλίου που κρατώ στα χέρια μου και ο ίδιος, με το σημείωμά του στο οπισθόφυλλο μου έλυσε αμέσως τις απορίες: «Σε μια Κύπρο» γράφει, «όπου η μνήμη βαριανασαίνει μέσα στο χώμα, η ποίηση γίνεται αγωγιάτης. Οι στίχοι αυτής της ποιητικής συλλογής διατρέχουν όλα τα μήκη και τα πλάτη του νησιού, συνομιλούν με τοπία, μύθους και μνημεία, με τη φύση και τα πρόσωπα -γνωστά και αφανή- που διαμόρφωσαν την ιστορία και τη συνείδηση του τόπου».
Ξέρω πως και μόνο στο άκουσμα της ποίησης, οι περισσότεροι σηκώνουμε το φρύδι και σκεφτόμαστε «βαριά κουλτούρα έρχεται». Πολλές φορές αυτό είναι αλήθεια. Κάποιες άλλες όμως δεν είναι. Εγώ ειδήμων δεν είμαι, πολλώ δε μάλλον δεν κρίνω. Όμως, όταν αισθάνομαι πως κάτι είναι αληθινό, θέλω να το λέω. Όταν κάτι μου ξυπνάει συναισθήματα, θέλω να το λέω. Όταν ένα ποίημα μου μαθαίνει τον Χαράλαμπο Μαραθεύτη με τους στίχους «Μισούσε το χακί / αγαπούσε τα χωράφια», όταν μου συστήνει την Παραδείσα Καρίμι από το Ισφαχάν με ένα «μαχαίρι, τρεχάλα και χειροπέδες», όταν ένα ποίημα μου φέρνει αρώματα από τους εκατονταετείς αμπελώνες στον Αφάμη, όταν με γυρνάει στον Ερωτόκριτο και στον Σεφέρη, όταν ένα ποίημα γραμμένο σήμερα για τον Απόστολο Ανδρέα με πηγαίνει στον Οδυσσέα Ελύτη και στην «Επιστροφή του από την παρ΄ ολίγον Ελλάδα», εκεί που γράφει ο Ελύτης «περνώ ξυστά το ακρωτήριο του Αγίου Ανδρέα, όπου τόσο μου αρέσει να κατεβαίνω και ν’ ανοίγω διάπλατα τις καγκελένιες πόρτες του», όταν όλα αυτά και άλλα τόσα γίνονται με τα ποιήματα του Δημήτρη Στρατή, τότε είμαι σίγουρη: αξίζουν να τους δώσουμε και χρόνο και χώρο. Γιατί μόνο να κερδίσουμε έχουμε απ’ αυτά.
Ο Δημήτρης Στρατής αφιερώνει την ποιητική του συλλογή στην Ίριδα, την Αριάδνη και στα παιδιά όλου του κόσμου. Και γράφει: «Μόνο τα παιδιά / μπορούν να εξισώσουν / το κίτρινο με τον ήλιο / το πορφυρό με την αγάπη / το πράσινο με το χορτάρι/ με τη γαλήνη το λευκό. /Μόνο τα παιδιά / ξέρουν χαμογελώντας/ να στέλνουν καρτ ποστάλ / στις ανάσες του μέλλοντος».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη