Ήταν Απρίλιος του 1952, και το ημερολόγιο έδειχνε 7 όταν ο Δημήτρης Λάγιος είδε το πρώτο φως του ήλιου και πρωτάκουσε τον φλοίσβο, τη μουσική της θάλασσας, στην αγαπημένη του Ζάκυνθο, εκεί όπου ενάμιση αιώνα πριν είχαν αντικρύσει το ίδιο φως o Ανδρέας Κάλβος και ο Διονύσιος Σολωμός.
Επιβεβαιώνοντας λες τον Τόμας Έλιοτ, όταν έγραφε πως «Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας / Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές», ο Δημήτρης Λάγιος πάλι μήνα Απρίλη, το 1991, όταν το ημερολόγιο έδειχνε 11, άφησε αυτή τη Γη και σκορπίστηκε με τις μουσικές του σε ένα άλλο σύμπαν. Και ήταν μόνο 39 χρονών.
Πάλι μήνα Απρίλη, την ημέρα των γενεθλίων του, το 1985, ο Δημήτρης Λάγιος θα γνωρίσει, θα αγαπήσει και θα αφιερωθεί στην Κύπρο. Στις 7 Απριλίου του 1985, ημέρα των γενεθλίων του, γεννήθηκε ο «μυστικός του έρωτας»: Η Κύπρος. Με αφορμή μια συναυλία που δίνει εκείνη τη μέρα, γνωρίζει την κόρη αυτής της άλλης θάλασσας και την κάνει δική του. Τη λατρεύει και δεν την αφήνει ποτέ. Της αφιερώνει στίχους, μουσικές και τη ζωή του. Για την Κύπρο τραγούδησε, έκλαψε και προσπάθησε. Για την Κύπρο και τους ανθρώπους της που τον αγκάλιασαν. Κι εκείνος τους έκανε οικογένειά του.
Ο Δημήτρης Λάγιος εκτός από όσα έκανε για να στηρίξει και να προβάλλει τον αγώνα του κυπριακού λαού για την παράνομη εισβολή και τα κατεχόμενα, μας άφησε και τρεις δίσκους που συνδέονται άμεσα με την Κύπρο, τις «Σκιές» και το «Ίνα τι» με τη συμμετοχή του Κυπριακού Φωνητικού Συνόλου «Διάσταση», και την ενορχήστρωση του Μιχάλη Χριστοδουλίδη, ενώ μελοποίησε Ευαγόρα Παλληκαρίδη και Δημήτρη Λιπέρτη στον δίσκο «Των Αθανάτων».
«Στη σκηνή της ζωής μας τα δρώμενα παίζουν το δικό τους βασανιστικό παιχνίδι ανάμεσα στην προσδοκία και στην προδοσία. Τότε είναι που ρωτάς τον εαυτό σου αν η σιωπή είναι πράξη αυτόχειρα ή κραυγή», έλεγε ο Δημήτρης Λάγιος και πάντα επέμενε πως ψάχνει και αναζητά τον δρόμο του, τον μουσικό αλλά και της ζωής. «Είναι εσωτερικές οι ανάγκες που με κάνουν να τραγουδώ, να γράφω στίχους και μουσική», έλεγε.
Ο Δημήτρης Λάγιος περπάτησε δίπλα μας μόνο για 39 χρόνια. Η «Ερωτική πρόβα» είναι ο δίσκος που μας άφησε με τα τραγούδια που έγραψε ξέροντας πως πεθαίνει. Λογάριαζε τη μουσική ιερή ευθύνη και μέσα από αυτήν αναζητούσε την ελευθερία του. Ζήτησε να σκορπιστεί στη θάλασσα της Ζακύνθου και της Κύπρου. Έτσι κι έγινε. Έλεγε πως ο θάνατος είναι φίλος. Ο χρόνος είναι ο εχθρός. Λες και ήξερε από νωρίς πως δεν θα τον έχει σύμμαχο, εργαζόταν και δημιουργούσε ασταμάτητα.
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη