Στις 31 Ιουλίου του 1944 εξαφανίστηκε ο μπαμπάς του Μικρού Πρίγκιπα. Εκεί που πετούσε με το αεροπλάνο του, τον χάσαμε. Και αν η ζωή στη Γη δεν ήταν τόσο σκληρή, θα λέγαμε πως σίγουρα ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ δεν πέθανε, ούτε χάθηκε: πέταξε κρυφά με το αεροπλάνο του εκεί μακριά, στον αστεροειδή Β 612, όπου πήγε να βρει τον μικρό του πρίγκιπα. Και από τότε ζουν εκεί, μαζί, στον μικροσκοπικό πλανήτη, οι δυο τους. Πάνω σε ένα από τα αμέτρητα αστέρια του ουρανού και του σύμπαντος. Και μη μου πείτε πως αυτά είναι παραμύθια και πως τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Γιατί τότε ή δεν έχετε διαβάσει τον «Μικρό πρίγκιπα» του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ (κι αν είναι έτσι, μεγάλο κρίμα) ή δεν θυμάστε τη διήγησή του: «Μια φορά κι έναν καιρό», έγραφε, «ήταν ένας μικρός πρίγκιπας που κατοικούσε σ’ έναν μικρό πλανήτη, μόλις λίγο πιο μεγάλο από τον ίδιο, και είχε ανάγκη από έναν φίλο…».
Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ ήταν Γάλλος συγγραφέας και πιλότος. Έζησε σ’ αυτή τη Γη 44 χρόνια, έγραψε τον «Μικρό πρίγκιπα», έγραψε άλλα 8 βιβλία για μεγάλους, για κάποια από αυτά βραβεύθηκε από τη Γαλλική Ακαδημία, πέταξε πολλές ώρες με το αεροπλάνο του σε ταχυδρομικές πτήσεις, διορίστηκε υπεύθυνος ανεφοδιασμού και εντοπισμού αεροσκαφών καταμεσής στην έρημο, στην ισπανική Σαχάρα, διέσωσε πολλούς αεροπόρους, έγραψε πολλές ώρες πτήσης πάνω από τις Άνδεις και στις σιωπές της Παταγονίας. Εκεί, θα τον σημαδέψει η περιπέτεια του καρδιακού του φίλου και διακεκριμένου πιλότου Γκυγιωμέ και, όπως διαβάζω στο Wikipedia, ο φίλος του σε μια αποστολή θα χαθεί για μέρες στις χιονισμένες Άνδεις και ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να τον βρει τελικά, κάτω από απίστευτα άγριες συνθήκες, σε μια χώρα που έχει ως λαϊκό απόφθεγμα πως: «Τον χειμώνα οι Άνδεις δεν επιστρέφουν τις ψυχές που παίρνουν».
Η κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα βρει τον Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ στη Νέα Υόρκη, αλλά εκείνος θέλει οπωσδήποτε να υπηρετήσει την πατρίδα του και ζητά να πετάξει για να πολεμήσει. Του το αρνούνται καθώς πια είναι αδύναμος και μεγάλος σε ηλικία για κάτι τέτοιο, ωστόσο μετά από επίμονες πιέσεις του του δίνουν τη θέση του σμηναγού αναγνώρισης.
Ακολουθούν πολλά, από ‘κείνα τα καταιγιστικά, τα μπερδεμένα και ραγδαία που συμβαίνουν στους πολέμους, ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ συγκρούεται σφοδρά με τον Ντε Γκωλ, τον κατηγορούν για φιλοναζιστή, αυτός πικραίνεται βαθιά από όσα συμβαίνουν γύρω του και στη ζωή του, ώσπου ξημερώνει η 31η Ιουλίου του 1944. Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ παρουσιάζεται αχάραγα στην προγραμματισμένη αναγνωριστική πτήση του, παρ’ ό,τι γράφει δύο βιβλία, ξενυχτώντας. Πριν μπει στο αεροπλάνο εμπιστεύεται τα χειρόγραφά του στον επισμηναγό της Μοίρας του. Εκείνο το πρωί, ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ πέταξε με το αεροπλάνο του, το Lockheed P-38 και δεν ξαναγύρισε. Στα χρόνια που ακολούθησαν γράψανε για αυτοκτονία, για βλάβη, για κατάρριψη. Ώσπου, το 1998, ένας ψαράς, σε θαλάσσια περιοχή νότια της Μασσαλίας βρήκε ένα βραχιόλι με σκαλισμένα τα ονόματα ντε Σαιντ-Εξυπερύ, της συζύγου του, και του εκδότη του. Πολλοί αμφέβαλλαν για τη γνησιότητα του ευρήματος, αλλά το 2000, ένας Γάλλος δύτης ανακάλυψε τα συντρίμμια του αεροπλάνου, με τον κωδικό πλαισίου.
Τώρα πια ξέρουμε ότι το αεροπλάνο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ έπεσε στη θάλασσα. Οι υπεύθυνοι της ανέλκυσης δήλωσαν πως δεν υπήρχε πρόβλημα στον έλικα, ούτε ίχνη από σφαίρες. «Οδηγούμαστε στο συμπέρασμα», είπαν, «πως έκανε μια σχεδόν κάθετη βουτιά με μεγάλη ταχύτητα»…
Εγώ πάλι είμαι σίγουρη πως ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ έκανε μια μεγάλη σχεδόν κάθετη βουτιά στο σύμπαν του μικρού του πρίγκιπα, και τώρα κάθονται εκεί μαζί, στην άκρη του μικρού τους στρογγυλού πλανήτη, κουνάνε τα πόδια τους που κρέμονται στο άπειρο, και ξεκαρδίζονται στα γέλια κοιτώντας από ‘κει πάνω, από τ΄ άστρα, εμάς εδώ κάτω στη Γη…
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη