Τον Νοέμβριο του 1993 ο Αλκίνοος Ιωαννίδης βγήκε «Στην αγορά του κόσμου». Και από τότε μέχρι σήμερα, έχει αποδείξει ότι δεν παρασύρθηκε στιγμή από τα αγοραία. Τουναντίον. Και αυτό φαινόταν από τότε. Γι’ αυτό άλλωστε εκείνος ο δίσκος του, ο πρώτος δίσκος του Αλκίνοου Ιωαννίδη, πολύ γρήγορα έγινε και αγαπημένος και πολυτραγουδισμένος. Γιατί είχε αλήθεια, εντιμότητα και υποσχόταν συνέπεια. Υπόσχεση που τηρήθηκε μέσα στα χρόνια. Και από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, που τότε ακόμα μόνο τραγουδούσε, και από τον Νίκο Ζούδιαρη που είχε γράψει εκείνα τα 11 τραγούδια του δίσκου.
Ο δίσκος «Στην αγορά του κόσμου» μας έδωσε ένα από ‘κείνα τα τραγούδια που οι αριθμοί και οι εταιρείες, εκ των υστέρων, βαφτίζουν σουξέ. Στην Αγορά του Αλ Χαλίλι, πλήθη και πλήθη τραγούδησαν (και τραγουδάνε ακόμα), πλήθη και πλήθη χόρεψαν, μεράκλωσαν, πλήρωσαν όσο όσο για μία μελανιά από δυο χείλη. Ιστορία εξωτική και ωραία, που έκανε κόσμο και κοσμάκη να λικνίζεται στους ρυθμούς της Ανατολής… Άραγε έμαθαν τουλάχιστον κάποιοι πού βρίσκεται αυτή η αγορά του Καΐρου, πόσο σημαντική και παλιά είναι; Απλώθηκε λοιπόν στον κόσμο αυτό το τραγούδι, χωρίς μουσική φτήνια και χωρίς να εγκλωβίσει κανέναν από τους δύο στην επιτυχία του, ούτε τον Νίκο Ζούδιαρη ως συνθέτη και στιχουργό ούτε βέβαια τον Αλκίνοο.
Τον πρώτο του δίσκο ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τον χρωστάει στον Νίκο Ζούδιαρη που έγραψε τα τραγούδια, και ήταν ωραία τραγούδια, τον χρωστάει όμως και στη Δήμητρα Γαλάνη. Εκείνη ανέλαβε το βάρος της δουλειάς, την παραγωγή δηλαδή του δίσκου, εκείνη διέκρινε ταλέντο και αξία, εκείνη ήταν που πίεσε, σχεδόν απαίτησε να συμπεριληφθεί στον δίσκο το άλλο τραγούδι που αγαπήθηκε εξίσου πολύ αλλά αλλιώς. Το τραγούδι που μας έμαθε τη Ζήνωνος, τον δρόμο στο κέντρο της Αθήνας. Η Ζήνωνος, που έκρυβε μια πραγματική ιστορία…
Από το κείμενο της Χάρης Ποντίδα στα ΝΕΑ μαθαίνουμε πως το ντέμο αυτού του δίσκου με τα τραγούδια που έγραψε ο Νίκος Ζούδιαρης και τραγούδησε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, το ντέμο βρέθηκε για καιρό στα συρτάρια των δισκογραφικών. Η εταιρεία Lyra, απάντησε θετικά αλλά πέρασαν 8 – 10 μήνες και δεν έγινε τίποτα, ενώ η απάντηση της Polygram (μετέπειτα Universal) ήταν αρνητική: Τα τραγούδια ήταν παλιομοδίτικα και οι τραγουδιστές φάλτσοι. «Αν δεν έμπαινε στον δρόμο μας η Δήμητρα Γαλάνη δεν ξέρω αν θα κυκλοφορούσε ποτέ αυτός ο δίσκος», λέει ο Νίκος Ζούδιαρης.
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη