Στις 3 Ιουνίου του 2026 μάθαμε ότι πέθανε ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Εκείνος είχε ζητήσει να γίνει γνωστή η είδηση του θανάτου του όταν πια θα έχει τελειώσει και η κηδεία του. Όπως είχε ζητήσει και να ταφεί στην Κάρυστο, εκεί στην Εύβοια, όπου έμενε τον τελευταίο καιρό, έχοντας ζήσει σχεδόν έναν αιώνα. Μετά από 94 χρόνια μας άφησε ο Άγγελος Αντωνόπουλος, στις 30 Μαΐου του 2026. Και ήταν σχεδόν μέχρι το τέλος μάχιμος. Το 2018, στα 86 του χρόνια, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή και στη Γιώτα Συκκά, ο Άγγελος Αντωνόπουλος έλεγε: «Ο χρόνος σε αναγκάζει να είσαι φιλόσοφος, να σκέφτεσαι τις ταχύτητές του που αλλάζουν από ηλικία σε ηλικία. Πρέπει να έχεις χιούμορ για τον χρόνο. Για να το καταφέρεις, πρέπει να είσαι ικανοποιημένος για όσα πέρασαν, όσα έζησες».
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος πέρασε απ’ αυτήν εδώ τη Γη έχοντας, από πολύ νωρίς μέχρι και το τέλος, επίγνωση του χρόνου, του προορισμού, του ταξιδιού, του πλούτου που σου δίνει το θέατρο, η γνώση, τα ιδανικά, ο τρόπος να πορεύεσαι δημιουργώντας και διαρκώς μαθαίνοντας. Γιατί ακόμα και όταν εκείνος δίδασκε υποκριτική σε νέους ηθοποιούς, 35 χρόνια ήταν δάσκαλος, έλεγε πως κάθε μέρα από τους μαθητές του μαθαίνει. Άλλωστε ήξερε τι σημαίνει καλός δάσκαλος, πάντα μιλούσε με τεράστιο σεβασμό για τον Κάρολο Κουν, έλεγε για ‘κείνον πως ήταν «δάσκαλος με τρομακτικό εκτόπισμα», ότι τους δίδαξε την ηθική και την ιδεολογία του θεάτρου.
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος υπήρξε ηθοποιός στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση από το 1962 και τα 30 του χρόνια, όταν βρέθηκε στο Παρίσι συμμετέχοντας στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη με το Θέατρο Τέχνης, μέχρι και το 2019, με τον μονόλογο του Χάουαρντ Ζιν «Ο Μαρξ στο Σόχο», παράσταση που επί δέκα χρόνια γέμιζε ασφυκτικά τα θέατρα.
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος έλεγε πως ο Τσέχωφ ήταν πάντα ο λειμώνας της ψυχής του. Άλλωστε «Ο θείος Βάνιας» ήταν η παράσταση που είδε όταν πήγε για πρώτη φορά στη ζωή του στο θέατρο, παράσταση στο Εθνικό, σκηνοθετημένη από τον Κάρολο Κουν, με σπουδαίους ηθοποιούς. «Και όταν βγήκα έξω», λέει ο Άγγελος Αντωνόπουλος στη Γιώτα Συκκά, «κόντεψαν να με κόψουν τ’ αυτοκίνητα. Από τη γοητεία που είχε ασκηθεί πάνω μου, δεν έβλεπα πού πήγαινα. Δούλευα σ’ ένα μπακάλικο. Δε μπορούσα πια να επιστρέψω εκεί. Κατέβηκα στο Υπόγειο και βρήκα τον Κουν. Θέλω να γίνω ηθοποιός, του είπα».
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος που γεννήθηκε το 1932 στην Αρχαία Ολυμπία, που γνώρισε τον πόλεμο, τον εμφύλιο, τη φτώχεια, τη στέρηση, που έχασε τον πατέρα του όταν ήταν δύο χρονών παιδάκι, που όλα τα χρωστούσε στη μητέρα του, το 2021, στην Εφημερίδα των Συντακτών και στην Εύα Νικολαΐδου, ήδη στα 89 του χρόνια, έλεγε: «Μεγάλωσα με μια γυναίκα μαυροφορεμένη, μ’ ένα τσεμπέρι στο κεφάλι αλλά με πλεόνασμα ψυχής. Είχε μια αντίληψη για τη ζωή που την εξέφραζε με τη συμπεριφορά της απέναντί μου. Αυτό για μένα ήταν ένα σχολείο. Σ’ αυτή τη μάνα χρωστάω τα πάντα. Όπως και στους δασκάλους μου».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη