Σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητα του κράτους να επιβάλλει την πολεοδομική νομοθεσία εγείρει η Ελεγκτική Υπηρεσία, με νέο υπόμνημα που δημοσιοποίησε σήμερα, Παρασκευή, επανερχόμενη στην υπόθεση μουσικοχορευτικού κέντρου δεξιώσεων στην επαρχία Λευκωσίας.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι, παρά τη δημοσιοποίηση των παρανομιών από τον Απρίλιο του 2025, οι αρμόδιες αρχές δεν κατόρθωσαν να αποκαταστήσουν τη νομιμότητα.
Η υπόθεση χρονολογείται από το 2018, όταν άρχισαν οι κατασκευαστικές εργασίες χωρίς τις απαιτούμενες άδειες.
Το υποστατικό ολοκληρώθηκε το 2020, ενώ το 2023 εκδόθηκαν εκ των υστέρων πολεοδομική και οικοδομική άδεια, υπό συγκεκριμένους όρους.
Μάλιστα, η αρχική αίτηση είχε απορριφθεί, καθώς η ανάπτυξη βρισκόταν σε γεωργική ζώνη και παραβίαζε πολεοδομικές πρόνοιες. Ακολούθησε νέα αίτηση, που περιλάμβανε τη δημιουργία χώρου κινηματογραφικών γυρισμάτων. Η ανάπτυξη εγκρίθηκε κατά παρέκκλιση, ωστόσο, σύμφωνα με την Ελεγκτική Υπηρεσία, ο χώρος κινηματογραφικής παραγωγής φαίνεται ότι δεν λειτούργησε ποτέ.
Παράλληλα, βασικοί όροι της αδειοδότησης τροποποιήθηκαν ή αναιρέθηκαν, ενώ το Υφυπουργείο Τουρισμού είχε παραχωρήσει άδεια λειτουργίας εστιατορίου, χωρίς να έχει προηγουμένως εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης για την οικοδομή.
Στο σημερινό υπόμνημα, η Ελεγκτική Υπηρεσία διαπιστώνει ότι η αποστολή ειδοποιήσεων επιβολής δεν συνοδεύτηκε από άλλα ουσιαστικά μέτρα, με αποτέλεσμα οι παρανομίες να παραμένουν ανεπίλυτες.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι για τη συγκεκριμένη ανάπτυξη έχουν υποβληθεί μέχρι σήμερα έξι αιτήσεις πολεοδομικής άδειας, με την Υπηρεσία να επισημαίνει ότι η συνεχής εξέταση αιτήσεων φαίνεται να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για τη μη λήψη διοικητικών ή δικαστικών μέτρων.
Ο Γενικός Ελεγκτής, Ανδρέας Παπακωνσταντίνου, προειδοποιεί ότι οι χαμηλές ποινές για πολεοδομικές παραβάσεις, οι καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης και η απόσυρση δικαστικών υποθέσεων μετά την εκ των υστέρων αδειοδότηση αποδυναμώνουν τον αποτρεπτικό χαρακτήρα της νομοθεσίας.
Επισημαίνει ακόμη ότι η πρακτική αυτή δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού, αφού όσοι παρανομούν αποκτούν πλεονέκτημα έναντι των επιχειρηματιών που ακολουθούν τις νόμιμες διαδικασίες.
Το σημαντικότερο, όμως, ερώτημα που θέτει η Ελεγκτική Υπηρεσία είναι πώς μπορεί το κράτος να αντιμετωπίσει παρανομίες που δεν γίνονται γνωστές, όταν αδυνατεί να επιβάλει τον νόμο ακόμη και σε μια υπόθεση που έχει ελεγχθεί, δημοσιοποιηθεί και λάβει ευρεία δημοσιότητα.
Καταλήγοντας, καλεί τις αρμόδιες αρχές να αξιοποιήσουν όλα τα διαθέσιμα νομοθετικά εργαλεία και, όπου αυτά δεν επαρκούν, να προωθήσουν αλλαγές στη νομοθεσία, προειδοποιώντας ότι η σημερινή πρακτική συντηρεί τις παρανομίες, σπαταλά δημόσιους πόρους και διαβρώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος.