Στις 15 Ιανουαρίου του 1910, γεννήθηκε στο Στατό της Πάφου το πέμπτο παιδί της Ελένης και του Γιάννη Κυριακίδη, σε μια οικογένεια φτωχών αγροτών. Από μικρός έκανε πολλές δουλειές σε σπίτια, χωράφια, μαγαζιά, και όλοι τον θυμούνται παιδάκι ακόμα να τρέχει συνεχώς, είτε για να πάει στον φούρνο είτε στο διπλανό χωριό, 5 ή και 10 χιλιόμετρα μακριά… Στα 14 του ο Στέλιος Κυριακίδης αναγκάστηκε να πάει στη Λεμεσό για να δουλέψει. Εκεί, εκτός από τις διάφορες δουλειές που έκανε, άρχισε να γυμνάζεται στην Αθλητική Ένωση Λεμεσού και από το 1933 έγινε επίσημα αθλητής του Γυμναστικού Συλλόγου Λεμεσού Ολύμπια. Είναι η χρονιά που ο Στέλιος Κυριακίδης, στα 23 του, θα πάρει μέρος στους Παγκύπριους αγώνες Αμμοχώστου, κερδίζοντας την πρώτη θέση στα 5 και στα 10 χιλιόμετρα.
Το 1934, ο Στέλιος Κυριακίδης στους Βαλκανικούς στο Ζάγκρεπ θα έρθει πρώτος, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που είχε χρεωθεί στον Σπύρο Λούη, όταν εκείνος έτρεξε στον Μαραθώνιο στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας , το 1896. Μετά από αυτό το ρεκόρ, που ήταν εκείνη τη χρονιά και η καλύτερη επίδοση στην Ευρώπη, ο Στέλιος Κυριακίδης είναι πλέον δρομέας παγκοσμίου κλάσεως. Είναι 24 ετών και όλοι μιλούν γι’ αυτόν. Ο προπονητής του, ο θρυλικός Ότο Σίμιτσεκ, που διαβλέπει τις δυνατότητες του Στέλιου Κυριακίδη, θα τον οδηγήσει το 1936 στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου. Εκεί ο Στέλιος Κυριακίδης θα τερματίσει 11ος.
Ο πόλεμος, και η Κατοχή βρίσκει τον Στέλιο Κυριακίδη στην Αθήνα, να εργάζεται στην Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών Πειραιώς, να προσπαθεί να θρέψει την οικογένειά του και, ταυτοχρόνως, να προπονείται, τρέχοντας, στο δρόμο… Δεν ήταν λίγες οι φορές που λιποθύμησε από την πείνα και την αδυναμία. Όμως ο Στέλιος Κυριακίδης, δεν υπολογίζει τίποτα. Έχει μέσα του στέρεο το δικό του όνειρο και τη δική του πίστη. Θέλει να τρέξει στον Μαραθώνιο της Βοστώνης.
Στις 4 Απριλίου του 1946, ο Στέλιος Κυριακίδης επιβιβάζεται στο αεροπλάνο για την Αμερική, μόνος του. Στη Βοστόνη οι γιατροί δεν τον αφήνουν να τρέξει γιατί έτσι όπως τον βλέπουν αδύναμο και απροπόνητο, πιστεύουν ότι δεν θα αντέξει, θα πεθάνει. Εκείνος, δεν ακούει κανέναν. «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες», λέει. Θέλει να μάθει όλος ο κόσμος τι υπέφεραν οι άνθρωποι στην Ελλάδα και να βοηθήσει όπως μπορεί.
Ένα εκατομμύριο κόσμος παρακολουθεί τον αγώνα, παρακολουθεί και εκείνον που σύμφωνα με τους γιατρούς, δεν θα άντεχε, τον Στέλιο Κυριακίδη, να τερματίζει πρώτος ανάμεσα σε 135 δρομείς. Ο Αμερικανός συναθλητής και φίλος του Στέλιου Κυριακίδη Τζόνι Κέλι, ο οποίος ήρθε δεύτερος, δήλωσε: «Πώς θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη