Στις 11 Μαρτίου του 1978 η Σοφία Βέμπο ήταν 68 χρονών και εκείνη τη ημέρα άφησε τη τελευταία της πνοή. Από το ιστορικό αρχείο της εφημερίδας το ΒΗΜΑ σε επιμέλεια του Γιάννη Διαμαντή, διαβάζουμε τι έγραψε για τη Σοφία Βέμπο ο Βασίλης Τσιτσάνης λίγες ημέρες μετά τον θάνατό της, τότε τον Μάρτιο του 1978, στη εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»:
«(…) Κρυστάλλινη η φωνή της, βροντώδης συγκλονιστική, ηρωική και ανεπανάληπτη στους αιώνες σαν την καρδιά της. Αμόλυντη μακριά από κάθε αδικία, ζούσε για να κάνει πάντα τη θυσία για το καθήκον. (…) Θυμάμαι πότε την πρωτάκουσα, παιδάκι στο σχολείο στα Τρίκαλα, και δεν ξεχνώ ποτέ την εντύπωση που μου ‘κανε. (…) Αργότερα, όταν κι εγώ βγήκα σ’ αυτή τη δουλειά, είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά την άφθαστη τέχνη της, τον εκπληκτικό τρόπο που δούλευε, και τον υπέροχο χαρακτήρα της. Ήταν πρότυπο εργατικότητας και με τον δυναμισμό της, προκαλούσε τον θαυμασμό και τον σεβασμό όλων μας», έγραψε μεταξύ άλλων ο Βασίλης Τσιτσάνης για τη Σοφία Βέμπο.
Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε το 1910 στην Καλλίπολη, εκεί στην Ανατολική Θράκη, στα Δαρδανέλια, και όταν ήταν 2 χρονών μετακόμισε με την οικογένειά της στην Κωνσταντινούπολη. Το 1924 έρχονται στην Ελλάδα και εγκαθίστανται στον Βόλο. Η Έφη Μπέμπου, όπως ονομάζεται ακόμα η Σοφία Βέμπο, εργάζεται, αλλά μαθαίνει και κιθάρα, μια που της αρέσει η μουσική. Το 1933 κάνει τις πρώτες εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη με μεγάλη επιτυχία και μετά, στην Αθήνα ακολουθεί μια πορεία θριαμβευτική. Η Έφη Μπέμπου γίνεται Σοφία Βέμπο, το κοινό την αποθεώνει και εκείνη αυτοδίδακτη αλλά ταλαντούχα, με μεγάλη απήχηση στον κόσμο, γίνεται πασίγνωστη.
Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, η Σοφία Βέμπο είναι 30 χρονών και θα γίνει η τραγουδίστρια της νίκης, καθώς θα εμψυχώνει τους στρατιώτες με τα τραγούδια της. Θα δεχθεί επίθεση από τους Ιταλούς φασίστες, αργότερα θα συλληφθεί από τους Γερμανούς, θα διαφύγει στη Μέση Ανατολή, όπου τραγουδούσε και εκεί στους στρατιώτες, ενισχύοντας με χρήματα τις ανάγκες των στρατευμάτων.
Στα χρόνια του εμφυλίου στις ΗΠΑ, έκανε αμέτρητες εμφανίσεις σε παροικίες και συλλόγους, έκανε ηχογραφήσεις και έδωσε περισσότερες από 50 παραστάσεις, όπου αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς, για την κοντράλτο φωνή της, τη δύναμη και το συναίσθημα της παρουσίας της.
Τις ημέρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973, η Σοφία Βέμπο που έμενε απέναντι, βλέποντας να κυνηγάνε και να σκοτώνουν στους δρόμους τους φοιτητές, άφοβη όπως πάντα, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της για να κρύψει και να περιθάλψει όσους μπορούσε. Ο Ανδρέας Μαμάης γράφει στο βιβλίο του: Το πρωί που χτύπησε η πόρτα της, όταν τη ρώτησαν οι ασφαλίτες αν είχε φιλοξενήσει κόσμο στο σπίτι της, εκείνη τους είπε:. «Βεβαίως και φιλοξένησα! Κι εσείς αν μου χτυπούσατε την πόρτα τρέμοντας απ’ το φόβο και με σπασμένα κεφάλια, το ίδιο θα έκανα!».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη