Στις 18 Φεβρουαρίου του 1914, στην Αμμόχωστο, ο Θεόδουλος Μόντης και η Καλομοίρα Μπατίστα απέκτησαν το έκτο τους παιδί, που έμελλε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους ποιητές μας. Ο Κώστας Μόντης, στα οχτώ του χρόνια, θα χάσει τα δυο αδέρφια του και τέσσερα χρόνια μετά, το 1926, θα χάσει και τη μητέρα του. Είναι μόλις 12 χρονών…
Το 1931, ο Κώστας Μόντης συμμετέχει στην εξέγερση του Οκτωβρίου. Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα 1955-1959, υπηρετεί ως μέλος της ΕΟΚΑ και έχει την πολιτική καθοδήγηση των μελών της για την επαρχία της Λευκωσίας. Η εισβολή το 1974 θα τον σημαδέψει βαθιά.
Ο Κώστας Μόντης έλεγε πως είναι πρωτίστως ποιητής. ‘Υπήρξε όμως μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος με συνεχή δραστηριότητα. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφρασθεί σε περισσότερες από επτά γλώσσες, τιμήθηκε από την Παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού, προτάθηκε για Νόμπελ, τιμήθηκε επίσης από το Πανεπιστήμιο Κύπρου και Αθηνών και το 2000 ανακηρύχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Στο σκεπτικό της εισήγησής του, ο τότε αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Νικόλαος Κονομής, μεταξύ άλλων γράφει: «Με την επί εβδομήντα χρόνια ακατάπαυστη λογοτεχνική του δημιουργία, ο Κώστας Μόντης μπόρεσε να αποτυπώσει έντεχνα τους αυθεντικούς ρυθμούς, τη θερμοκρασία και την ενέργεια των βαθύτερων ιστορικών και συναισθηματικών διακυμάνσεων της ψυχής και της ανάσας της Κύπρου και του λαού της. (…) Αξιοποίησε δημιουργικά όλο τον πλούτο της γλωσσικής, ιστορικής και πολιτισμικής παράδοσης του μείζονος Ελληνισμού και περιχαράκωσε μέσα στο έργο του, με πρωτόφαντη ποιητική δύναμη, τον ανεξάλειπτο χαρακτήρα των ριζιμιών αξιών της Ρωμιοσύνης».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη