*Φωτογραφία: Οι κατηγορούμενοι για το «πραξικόπημα της μπιραρίας» μπροστά στην είσοδο του δικαστηρίου. Από αριστερά: Χάιντς Περνέτ, Φρίντριχ Βέμπερ, Βίλχελμ Φρικ, Χέρμαν Κρίμπελ, Εριχ Λούντεντορφ, Αντολφ Χίτλερ, Βίλχελμ Βρίκνερ, Ερνστ Ρεμ, Ρόμπερτ Βάγκνερ. Φωτογραφία: Ομοσπονδιακό Γερμανικό Αρχείο
Στις 11 Νοεμβρίου του 1923 συλλαμβάνεται στο Μόναχο για εσχάτη προδοσία ο Αδόλφος Χίτλερ. Τρεις ημέρες νωρίτερα, στις 8 Νοεμβρίου του 1923 έχει αποπειραθεί να ανατρέψει με πραξικόπημα την Κυβέρνηση της Γερμανίας, αυτή που έμεινε στην Ιστορία ως η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και ήταν κυβέρνηση Συνασπισμού μετριοπαθών κεντρώων, σοσιαλδημοκρατών και φιλελεύθερων η οποία είχε προκύψει από τις εκλογές του 1919. Ακριβώς πέντε χρόνια πριν τη σύλληψη του Χίτλερ, στις 11 Νοεμβρίου του 1918 έληγε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος όταν είχε φύγει πια από τον θρόνο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας ο κάιζερ Γουλιέλμος ο Β΄ και υπέγραψαν για τη Γερμανία διορισμένοι τότε εκπρόσωποι της Δημοκρατίας της Βαΐμάρης, της πρώτης μη μοναρχικής κυβέρνησης της Γερμανίας.
Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η γερμανική κοινωνία είναι βαριά τραυματισμένη και διχασμένη λόγω των συνεπειών της ήττας στον Πόλεμο. Οι Αγγλογάλλοι έχουν επιβάλλει εξοντωτικές οικονομικές αποζημιώσεις, ο πληθωρισμός στη Γερμανία καλπάζει με πρωτόγνωρους ρυθμούς, το μάρκο καταρρέει, η Γαλλία καταλαμβάνει εδάφη της Γερμανίας, οι Γερμανοί φυσικά συσπειρώνονται απέναντι στους νικητές του πολέμου και, όπως γίνεται πάντα υπό τέτοιες συνθήκες, οι ακραίες εθνικιστικές ιδεολογίες βρίσκουν γόνιμο έδαφος… Όταν η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, επιχειρώντας να κατευνάσει την εξοντωτική πολιτική των Αγγλογάλλων, ανακοινώνει την πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων, το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Κόμμα, που δεν είναι άλλο από τα ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ, αυξάνει ραγδαία τα μέλη του. Ο Χίτλερ βλέπει τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης να παραπαίει, βλέπει και τις χαώδεις καταστάσεις που δημιουργούνται και αποφασίζει ότι τώρα τον ευνοούν οι συνθήκες για να δράσει.
Έτσι φτάνουμε στις 8 Νοεμβρίου του 1923, όταν ο Χίτλερ βρίσκει την ευκαιρία που έψαχνε και κάνει αυτό που έμεινε στην Ιστορία ως «το πραξικόπημα της μπιραρίας»: σε μια μεγάλη μπιραρία του Μονάχου, όπου προσκλήθηκαν από την ηγεσία της Βαυαρικής Κυβέρνησης 3.000 επιχειρηματίες, ο Χίτλερ εισέβαλλε ένοπλος, αφού πρώτα ο Γκέρινγκ με μέλη της παραστρατιωτικής οργάνωσης SA είχαν περικυκλώσει το μέρος. Ο Χίτλερ, αφού πυροβόλησε στον αέρα, ανέβηκε στο βάθρο των ομιλητών, είπε αυτά τα… σπουδαία που έλεγε αγορεύοντας στεντορείως, είπε ψέματα ότι η κυβέρνηση είχε ανατραπεί και ότι είχε καταλάβει την έδρα του Στρατού και της αστυνομίας, απαγόρευσε φυσικά στους παριστάμενους να αποχωρήσουν, και με τα πολλά υπό την απειλή του όπλου του έκλεισε σε ένα δωμάτιο τους αρχηγούς της κυβέρνησης της Βαυαρίας, της αστυνομίας και του στρατού, και τους ζήτησε να τον ακολουθήσουν, προσφέροντάς τους θέσεις στη νέα κυβέρνηση.
Ακολούθησαν πολλά, αλλά ο Χίτλερ πάνω στη φούρια του να γίνει ηγέτης της Μεγάλης Γερμανίας, ξέχασε να στείλει στρατό στα ραδιόφωνα και στους τηλεγραφικούς σταθμούς. Έτσι η κυβέρνηση του Βερολίνου έμαθε για τις ενέργειες του Χίτλερ και όταν την επομένη αυτός εμφανίστηκε επικεφαλής πορείας 3.000 ένοπλων υποστηρικτών του στους δρόμους του Μονάχου, με σκοπό να ενωθεί η πορεία με άλλες παραστρατιωτικές δυνάμεις, συνάντησε τις αστυνομικές δυνάμεις της κυβέρνησης. Όταν οι Ναζί αρνήθηκαν να σταματήσουν, η αστυνομία άνοιξε πυρ, τα τάγματα των SA πυροβόλησαν επίσης, 21 άνθρωποι σκοτώθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν, ανάμεσά τους και ο Γκέρινγκ. Οι μαρτυρίες λένε πως ο Χίτλερ αφού έπεσε κάτω, γλίτωσε γιατί τον προστάτεψε με το σώμα του ο σωματοφύλακάς του και διέφυγε τρέχοντας. Ωστόσο, 2 ημέρες μετά συνελήφθη σε σπίτι φίλου του και οδηγήθηκε μαζί με άλλους πραξικοπηματίες σε δίκη.
Παρ’ ό,τι ο Αδόλφος Χίτλερ κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, οι δικαστές φρόντισαν, όπως διαβάζω, να μετατραπεί η αίθουσα του δικαστηρίου σε συνέδριο του ναζιστικού κόμματος. Έδωσαν στον Χίτλερ τη δυνατότητα να μιλάει για ώρες αναλύοντας αυτά που παρουσίαζε σαν ιδέες του, αφού πρώτα ο πρόεδρος του δικαστηρίου του υπέδειξε δεν πρέπει να θιγούν ζητήματα τα οποία μπορεί να βλάψουν τις διεθνείς σχέσεις της πατρίδας, οι δικαστές παρέβλεψαν σκανδαλωδώς ό,τι όριζε ο ποινικός κώδικας για τα αδικήματα των πραξικοπηματιών, και με τα πολλά, το δικαστήριο καταδίκασε τον Αδόλφο Χίτλερ σε 5 χρόνια φυλάκιση, ωστόσο μόλις 9 μήνες αργότερα, και αφού βρέθηκε σε φυλακή πολυτελείας με ανέσεις και γραμματέα, φυλακή όπου και έγραψε το πρώτο μέρος του βιβλίου του «Ο αγών μου», 9 μήνες μετά ο Χίτλερ ήταν και πάλι ελεύθερος με αναστολή.
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη