*Φωτογραφία: Εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία. Πηγή Wikipedia
Τον Σεπτέμβριο του 1939 ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Και ξεκίνησε από την Πολωνία, όταν εισέβαλλε σ’ αυτήν ο Χίτλερ με τα στρατεύματά του την 1η Σεπτεμβρίου του 1939. Η Πολωνία όμως κόπηκε στα δύο, μια που 17 ημέρες αργότερα εισέβαλλε από την άλλη μεριά ο Στάλιν με τα δικά του στρατεύματα. Τα σύνορα που είχαν ορίσει (ή πιο σωστά που δεν είχαν ορίσει) οι ηγέτες του κόσμου όταν έληξε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, είχαν αφήσει έδαφος ρευστό και πρόσφορο για εθνοτικές και άλλες διεκδικήσεις, που χρησιμοποιούνται σ’ αυτές τις περιπτώσεις πάντα σαν εργαλεία, για να δικαιολογήσουν εισβολές, εγκλήματα, θηριωδίες και πολέμους.
Τον Σεπτέμβριο του 1939 ο κόσμος έμελλε να γνωρίσει τη συμφορά ενός δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και η Πολωνία έμελλε να βρεθεί στη μέγγενη της Ιστορίας. Ο Χίτλερ με προβοκάτσια και χωρίς καν να κηρύξει τον πόλεμο εισέβαλε στην Πολωνία και 17 ημέρες αργότερα εισέβαλε και ο Στάλιν με τα δικά του στρατεύματα στη χώρα. Είχε προηγηθεί το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, το οποίο μεταξύ άλλων εξασφάλιζε ότι η μία χώρα (η Γερμανία) δεν θα επιτεθεί στην άλλη (στη Σοβιετική Ένωση), και τούμπαλιν, για δέκα χρόνια. Υπήρχε όμως, λέει, και ένα μυστικό μέρος σ’ αυτή τη συμφωνία, με το οποίο οι δύο ηγέτες ήθελαν να τακτοποιήσουν τις σφαίρες της επιρροής τους στην ανατολική Ευρώπη. Έτσι είχαν συμφωνήσει να κόψουν την Πολωνία στη μέση…
Τα γεγονότα, οι διπλωματικές συναντήσεις και οι συμφωνίες (φανερές και μυστικές) που προηγήθηκαν της διπλής εισβολής στην Πολωνία, είναι πολλά και πολύπλοκα, μελετώνται και κρίνονται, από τους ιστορικούς φυσικά, και πάντα βάσει των συνθηκών της εποχής αλλά και της ιδεολογικής τοποθέτησης του καθενός. Είναι διπλωματικές συναντήσεις και συμφωνίες, από το 1938 ακόμα, ανάμεσα στη Γερμανία του Χίτλερ, την Ιταλία του Μουσολίνι, την Αγγλία του Τσάμπερλεν, τη Γαλλία του Νταλαντιέ και τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν που ή δεν κατάφεραν, ή οδήγησαν στο αιματοκύλισμα ολόκληρη την Ευρώπη. Και ενώ ο Χίτλερ αλώνιζε και προσαρτούσε εδάφη καταλαμβάνοντας την Αυστρία και εισβάλλοντας στην Τσεχοσλοβακία, οι Αγγλογάλλοι κάτι προσπαθούσαν να πετύχουν πάλι… επωφελούμενοι, ο Μουσολίνι έμπαινε στην Αλβανία και ο Στάλιν βλέποντας ότι απειλούνται τα εδάφη και οι πληθυσμοί που από τους προηγούμενους πολέμους και τις εισβολές ήταν στο έλεος των όπλων, αποφάσισε αναλόγως.
Τα στοιχεία και οι αριθμοί των εκατομμυρίων Πολωνών που εκτελέστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, πήγαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, έχασαν πατρίδα, οικογένεια και ζωή είναι τρομακτικά και αμείλικτα, όπως συμβαίνει δυστυχώς, σε κάθε πόλεμο και σε κάθε γενοκτονία ακόμα και στις μέρες μας. Ο λεγόμενος ισαποστακισμός, η εξίσωση ναζισμού και κομμουνισμού ως προς τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, δεν έχει καμία θέση στο δικό μας Εξ αφορμής. Γιατί δεν έχει κανένα νόημα. Γιατί στον πόλεμο, όπως και στα καθεστώτα, τα οποία τις περισσότερες φορές ειδικά στις μέρες μας πια φορούν τον μανδύα της δημοκρατίας, τα καθάρματα πάντα αφανίζουν ανθρώπους για τη δύναμη, το χρήμα, το άρρωστο μυαλό τους και την εξουσία. Ο τρόπος για να το κάνουν αυτό, είναι εμείς να μη βλέπουμε ότι οι λαοί και οι εξουσίες δεν συναντήθηκαν δυστυχώς ποτέ -ή σχεδόν ποτέ- όταν επρόκειτο για την υπεράσπιση του ανθρώπου. Τα όπλα πάντα έφερναν κέρδος σε εκείνους και θάνατο σε εμάς. Εξουσία σ’ εκείνους, και διχασμό σε εμάς. Κι αν δεν μπορούμε ακόμη να καταλάβουμε ποιοι είναι εκείνοι και ποιοι εμείς, το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι. Και σίγουρα, όχι για ΄κείνους…
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη