*Φωτογραφία: Ανδρέας Χριστοφόρου
Θέλω να πω για τη Λεμεσό. Για την αντιφατική της εικόνα, την αποσύνδεση με το παρελθόν της ή, σύμφωνα με κάποιους εκσυγχρονιστές, για την μεταμόρφωσή της λόγω της αναπόφευκτης εξέλιξης της.
Είναι καιρός τώρα που μας απασχολεί η ρύπανση της θάλασσας, οι άχαροι αλλά …απαραίτητοι πύργοι της, ασύνδετοι με την παλιά της μορφή, αλλά και την ψυχή της πόλης. Τα μεγάλα έργα υποδομής κι ανάπτυξης, που δεν έγιναν μόνο εξ ανάγκης ανασυγκρότησης κι απάντησης στις προκλήσεις της σύγχρονης ζωής, αλλά κι εξυπηρέτησης ιδιωτικών, γιατί όχι και κρατικών, στόχων και στενών συμφερόντων.
Η πικρή «καραμέλα» που αναγκαζόμαστε να πιπιλήσουμε είναι ότι η εποχή μας δεν επιτρέπει να κάνουμε πίσω. Κι όταν αντιδράσουμε στο αλλοπρόσαλλο και το απαράδεκτο, «έρχεται καπάκι» η υπόδειξη για το τεράστιο κονδύλι του έργου, που χρηματοδοτεί η Ευρώπη.
Έτσι πέφτουμε στην αντίφαση να επιχειρούμε να λύσουμε τα πιο υπαρκτά προβλήματα της πόλης μας και ταυτόχρονα με την συγκατάθεσή μας, ή την απάθειά μας, να τα υπονομεύουμε.
Σκεφτείτε το. Χωρέσαμε στους πιο στενούς δρόμους της Λεμεσού ποδηλατοδρόμους, διαδρόμους περιπάτου, λεωφορειολωρίδες, φυτέψαμε δέντρα και ταμπέλες στα πεζοδρόμια και, λόγω έλλειψης χωρών στάθμευσης, τα κλείσαμε για τους πεζούς. Τελευταία, έχουμε «ζωγραφίσει» το οδόστρωμα με σχέδια κι ενδείξεις για την σωστή κυκλοφορία. Απορίας άξιο, πως χωρέσανε! -Θαυμάστε μας ευρωπαίοι! Συμμορφωθήκαμε με τις υποδείξεις σας έστω κι αντί λύσης επιδεινώσαμε το κυκλοφοριακό πρόβλημα. Τα ρέστα σας τώρα…
Την κακοδαιμονία μας την εξηγούμε. Όλες οι απαράδεκτες καταστάσεις συντείνουν να βγαίνουμε σε αδιέξοδο! Λύσεις δεν βρίσκουμε!
Ίσως κι αυτή η πόλη του γλεντιού, του χαρωπού, της αφασίας κάποτε, της έξω καρδιάς να συγχωράει και τα ασυγχώρητα.
-Καλά δεν κολυμπήσαμε κι εφέτος, αλλά είναι λίγο σ΄ αυτή την πόλη να έχεις την αίσθηση της ανοιχτοσύνης της θάλασσας μπροστά σου; Και μέσα σου!
Οι απόψεις εκφράζουν τον συντάκτη τους και δεν αντιπροσωπεύουν κατ’ ανάγκην την άποψη του Καναλιού 6