Στις 22 Ιουλίου του 2018 ο Μάνος Ελευθερίου έφυγε απ’ αυτήν εδώ τη Γη. Αφού περπάτησε δίπλα μας για 80 χρόνια, μας άφησε τα πολύτιμα γραπτά του για να πορευόμαστε. Έγραψε στίχους για τραγούδια, έγραψε ποιήματα, μυθιστορήματα, διηγήματα, άρθρα σε περιοδικά, έκανε και ραδιοφωνικές εκπομπές. Ήταν πάντα παρών και δίπλα μας ο Μάνος Ελευθερίου κι ας το έκανε σιωπηρά, διακριτικά, πολλές φορές με το ιδιότυπο χιούμορ του, άλλοτε πάλι με μια κρυφή μελαγχολία ή με μια σπάνια αυστηρότητα για όσα πρέπει να κερδηθούν ή για όσα οφείλουμε να διαφυλάξουμε. Ήταν πάντα εκεί για μας ο Μάνος Ελευθερίου, με τα κείμενα και τα γραπτά του. Και θα είναι πάντα εδώ για μας ο Μάνος Ελευθερίου. Με τις λέξεις και τις σκέψεις του. Με τα βιβλία του και τα εξαιρετικά τραγούδια που μας άφησε.
«Γράφοντας κανείς, είναι σαν να χάνει οριστικά ένα μεγάλο μέρος της ζωής του και της ελευθερίας του», σημείωνε ο Μάνος Ελευθερίου. «Για τον απλό λόγο ότι αυτή η περιλάλητη “επικοινωνία” δεν είναι τίποτα άλλο παρά η υποχρέωση, η ανάγκη ή, αν θέλετε, το άγχος να μοιραστείς με τους άλλους πολλά κομμάτια της καρδιάς και της ζωής σου. Διάλεξα τούτη τη δουλειά από ανάγκη της ψυχής μου. Το τι πέτυχα είναι άλλος λογαριασμός».
Στο βιβλίο του «Είν’ αρρώστια τα τραγούδια», ο Μάνος Ελευθερίου γράφει: «Από πολλά χρόνια, όσες φορές έφτανα σε αδιέξοδο από τις αρρώστιες και τις απογοητεύσεις μου, πάντα σκεπτόμουν ν’ αποσυρθώ σε μια μικρή πόλη, μάλλον παραθαλάσσια, να ξεφύγω απ’ τη βρομιά της πρωτεύουσας και ν’ ανοίξω ένα μικρό καφενεδάκι. Έτσι σκέπτομαι κι έτσι περνά ο φαρμακωμένος καιρός».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη