Ήταν Απρίλιος του 1936 όταν γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης ο Φρανσίσκο Βίνσεντ Σέρπικο, το παιδί Ιταλών μεταναστών που αργότερα ως αστυνομικός θα ξεσκέπαζε τη διαφθορά στην αστυνομία της Νέας Υόρκης, γι΄ αυτό και η ιστορία του έγινε βιβλίο, έγινε και ταινία με διεθνή επιτυχία. «Σέρπικο» ο τίτλος της και έδωσε στον πρωταγωνιστή Αλ Πατσίνο, τότε στα 33 του χρόνια, μια Χρυσή Σφαίρα Α΄ Ανδρικού Ρόλου, μια υποψηφιότητα για Όσκαρ και έναν από τους ρόλους που τον καθιέρωσαν.
Πάλι Απρίλιος ήταν, του 1970, όταν ο αστυνομικός Φρανσίσκο Βίνσεντ Σέρπικο αποφάσισε να μιλήσει για όσα έβλεπε να γίνονται επί 10 χρόνια στην Αστυνομία του Μπρούκλιν, του Μανχάταν και του Μπρονξ, όπου δούλευε, αποφάσισε να μιλήσει με αποδείξεις για τη διαφθορά, και τα λαδώματα, και τα ναρκωτικά, στην εφημερίδα Νιου Γιόρκ Τάιμς, αφού βέβαια πρώτα είχε κάνει αναφορά στην υπηρεσία του, χωρίς φυσικά να γίνει τίποτα… Ο Σέρπικο μίλησε στους Νιου Γιόρκ Τάιμς, η συνέντευξή του έγινε πρωτοσέλιδο και ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης υπό την πίεση της κοινής γνώμης συνέστησε επιτροπή διερεύνησης των καταγγελιών, στην οποία και κατέθεσε ο Φρανκ Σέρπικο, μιλώντας, εκτός των άλλων για χορό εκατομμυρίων δολαρίων από το αλισβερίσι των αστυνομικών με τους εμπόρους ναρκωτικών, μιλώντας και για ένα σύστημα χρηματισμού με κυκλώματα προστασίας, πορνείας και οίκων ανοχής, περιγράφοντας ουσιαστικά ένα οργανωμένο δίκτυο διαφθοράς μέσα στην ίδια την Αστυνομία.
Τις ίδιες εκείνες μέρες, τον Απρίλη του 1970, που στη Νέα Υόρκη ξεσπούσε το σκάνδαλο διαφθοράς της αστυνομίας, οι εφημερίδες σε Ευρώπη και Αμερική είχαν και μία άλλη είδηση: την αποφυλάκιση του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος ήταν κρατούμενος της χούντας των συνταγματαρχών στις φυλακές Ωρωπού.
Ωστόσο, είναι σίγουρο πως κανείς δεν φανταζόταν τότε, 3 χρόνια μετά, ότι η ιστορία του Φρανκ Σέρπικο και η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη επρόκειτο να συναντηθούν σε μια ταινία που έμελλε να γράψει τη δική της ιστορία. Η μελωδία που έγινε το μουσικό θέμα της ταινίας «Σέρπικο», ήταν η μουσική που είχε γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης μερικά χρόνια πριν, μελοποιώντας το ποιήματα του Μανόλη Αναγνωστάκη «Δρόμοι παλιοί». Το μουσικό θέμα αγαπήθηκε όσο και η ταινία, βραβεύθηκε με BAFTA και Grammy, και χρόνια μετά, όταν ο Αλ Πατσίνο αποχαιρέτησε τον Μίκη Θεοδωράκη, την ημέρα του θανάτου του, αυτή τη μουσική είχε να θυμηθεί…
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη