Σε περιόδους ανομβρίας, σ΄ έναν στεγνό από κάθε άποψη τόπο, διασκεδάζεις με τον πόνο σου. Είναι δυνατόν να μην… ξεχειλίζεις από ενθουσιασμό, από τον ανέλπιστο μουσαφίρη, που ήρθε απρόσμενα, φουριόζος και με θόρυβο να περάσει από την αυλή σου; Είναι αποκλειστικό προνόμιο να πέφτει ένας καταρράκτης στο σπίτι σου. Προσωρινά, έστω!
Η ένοικος με στρογγυλεμένα τα μάτια από την έκπληξη, ρωτά με το δίκιο της αυθόρμητα «Πόθεν έρχεσαι και πόθεν κατεβαίνεις; Πώς έτρεξες, από πού πέρασες κι επέλεξες το φτωχικό μας;»
«Πήρα το δρόμο μου», απαντά με απόκοσμο βουητό ο νερουλός γίγαντας. «Δεν βρήκα εμπόδια στο μονοπάτι που έπαιρνα παλιότερα. Πολλά χρόνια πριν. Όταν ήμουν ένα απλό ρυάκι! Μάλλον κάποιοι φρόντισαν να με διευκολύνουν στη ροή μου Και να δυναμώσουν την ορμή μου. Έκαψαν το δάσος, αποψίλωσαν την πλαγιά, έκοψαν δρόμους, έκτισαν σπίτια, έσπειραν άχρηστα υλικά και σκουπίδια στο διάβα μου».
-Κι εσύ;
-«Εγώ μια διαδρομή γνώριζα. Αυτήν πήρα. Στο δρόμο μου συνάντησα κι άλλες φλέβες νερού, που δυνάμωσαν από τις ξαφνικές μπόρες. Ενώσαμε δυνάμεις, χαράξαμε την γνώριμη πορεία μας για να σας ξαφνιάσουμε ευχάριστα».
-Ευχάριστα;
Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Αν και η αγαπητή Έφη θα ήθελε να αντιστρέψει τις έννοιες. Και να παραβλέψει τις έγνοιες της!
Οι απόψεις εκφράζουν τον συντάκτη τους και δεν αντιπροσωπεύουν κατ’ ανάγκην την άποψη του Καναλιού 6