Στις 18 Μαρτίου του 1996, o Οδυσσέας Ελύτης έφυγε απ’ αυτόν τον κόσμο τον μικρό και πήγε σ’ έναν άλλον: μέγα, φωτεινό, και δἰκαιο. Έναν κόσμο που μόνο η ποίηση και η αιωνιότητα μπορούν να φτιάξουν.
Ο Οδυσσέας Ελύτης, που έκανε με το έργο του παγκόσμιο κάθε τι ελληνικό, σε όλη του τη ζωή άρμοζε λέξεις για να μας πει όσα ένιωθε, όσα πίστευε και όσα καταλάβαινε από τον κόσμο γύρω του. Στο έργο του Το «Φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά» γράφει:
«Πού να δώσω να το καταλάβουν οι πλειοψηφίες πως η δύναμη μόνο σκοτώνει και πως το σπουδαιότερο: Η άνοιξη και αυτή προϊόν του ανθρώπου είναι.»
Στο Άξιον Εστί ο Οδυσσέας Ελύτης γράφει:
«Έφτασαν
ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά».
Κλείνοντας αυτό το ελάχιστο αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη, μέρες πολέμου, θυμόμαστε δυο φράσεις του από το έργο του «Το Φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά»:
«Κι ορθός πάλι απόμεινα/ μ’ ένα καμένο χέρι / εδώ στην άκρη που μ’ απώθησαν οι συμφορές / να πολεμώ το Δεν και το Αδύνατον του κόσμου ετούτου».
«Κι έχε στο νου σου, / έχε στο νου σου πάντοτε μ’ ακούς; / το αχ που βγάνει ο σκοτωμός / το αχ που βγάν’ η αγάπη».
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη