Στις 10 Μαρτίου του 2026 έσβησε ένα άστρο τόσο φωτεινό, που άλλο τέτοιο δεν είχαμε, εδώ και τουλάχιστον μισόν αιώνα.
Δεν ήταν στον ουρανό, εδώ στη Γη μας ήταν και εκτός από λάμψη, είχε ταλέντο, είχε βέβαια και όνομα: ο Γιώργος Μαρίνος μετά από 87 χρόνια σίγουρα πήγε κάπου όπου έχει προβολείς, σκηνικά, κόσμο, μουσικές, παρλάτες, γέλιο, έμπνευση και ωραίους ταλαντούχους ανθρώπους. Για να ξανανθίσει, να ξαναδώσει τις παραστάσεις του, να τραγουδήσει, να χορέψει, να χύσει ποτάμια ιδρώτα πάνω στη σκηνή, να παίξει, να μιμηθεί, να χαρεί, να σατιρίσει, να νοσταλγήσει, να φτιάξει ξανά ο Γιώργος Μαρίνος τον δικό του μαγικό κόσμο, έτσι όπως μόνο εκείνος μπορούσε, έτσι όπως μόνο εκείνος ένιωθε.
Ο Γιώργος Μαρίνος για τουλάχιστον 30 χρόνια τραγουδούσε, χόρευε, έπαιζε στο θέατρο, στον κινηματογράφο, έδινε παραστάσεις, έδινε τον εαυτό του ολόκληρο στη σκηνή. Και στο κοινό του.
Όλοι προσπαθούσαν να τον κατατάξουν, να βάλουν αυτό το πηγαίο ταλέντο, το ένστικτό του, τον αποκλειστικά δικό του τρόπο απέναντι στην κάμερα, πάνω στη σκηνή ή πίσω από το μικρόφωνο, προσπαθούσαν για χρόνια να τον βάλουν στα καλούπια τους. Κάπως να τον ονομάσουν: σόουμαν, διασκεδαστή, περφόρμερ… Όμως, ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ο Γιώργος Μαρίνος. Και δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο για να τον προσδιορίσεις ή να τον περιγράψεις. Ήταν μόνο αρκετό να τον δεις. Και να τον ακούσεις.
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Γιώργος Μαρίνος θα συνεργαστεί με σπουδαίους ηθοποιούς και σκηνοθέτες σε θέατρο και κινηματογράφο, θα συνεργαστεί και με σπουδαίους συνθέτες. Γιατί ο Γιώργος Μαρίνος πάντα τραγουδούσε.
Τη δεκαετία του ‘70 θα πραγματοποιήσει το όνειρό του και θα παρουσιάσει ένα είδος παράστασης και διασκέδασης μαζί, κάτι που μέχρι τότε δεν υπήρχε στην Ελλάδα. Πρόζα, σάτιρα, τραγούδι, χορός, όλα στη σκηνή και ο Γιώργος Μαρίνος να ξεδιπλώνει το ταλέντο του…
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη