Στις 24 Φεβρουαρίου του 2022 η Ρωσία εισέβαλε στη Ουκρανία, μετά από εντολή του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Το ημερολόγιο δείχνει σήμερα Φεβρουάριο του 2026 και ο πόλεμος στην Ουκρανία μαίνεται…
Ένας πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης βαδίζει για τον πέμπτο του χρόνο (ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κράτησε λιγότερο) και δεν κουνιέται κανείς. Οι παντοδύναμες, όταν θέλουν να επιβάλλουν τις απαιτήσεις τους, ηγεσίες Ευρώπης, Αμερικής, και οι εμπόλεμες της Ουκρανίας και της Ρωσίας για κάποιο μυστήριο λόγο, δεν έχουν καταφέρει να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο… Από την άλλη, εμείς οι άνθρωποι στις υπόλοιπες χώρες της Ενωμένης, της πολύ ενωμένης και με υψηλά ιδανικά, Ευρώπης, συνεχίζουμε κανονικά τη ζωή μας, γιατί πολύ απλά και κυνικά, αλλά και απολύτως καταστροφικά, ο πόλεμος δεν είναι στο δικό μας σπίτι – ακόμα. Εμείς μετράμε τις δικές μας καθημερινές σκοτούρες την ώρα που η Ουκρανία μετράει, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, το 2025, περί τους 15.000 νεκρούς και περισσότερους από 40.600 τραυματίες, όλοι τους άμαχοι σε ουκρανικό έδαφος, ενώ υπολογίζεται ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων είναι «σημαντικά μεγαλύτερος», καθώς οι διεθνείς παρατηρητές δυσκολεύονται να αποκτήσουν πρόσβαση στις κατεχόμενες ζώνες. Ακόμη, από ουκρανικές επιθέσεις σε μεθοριακές ρωσικές περιοχές έχουν σκοτωθεί σύμφωνα με εκτιμήσεις εκατοντάδες άνθρωποι, επίσης άμαχοι.
Ως προς τις στρατιωτικές απώλειες τώρα, δηλαδή τους σκοτωμένους στρατιώτες, τα δημοσιεύματα αναφέρουν πως ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι παραδέχτηκε στις αρχές Φεβρουαρίου ότι, από το 2022 μέχρι σήμερα, έχουν σκοτωθεί 55.000 Ουκρανοί στρατιώτες, αλλά και πάλι αυτός ο αριθμός των σκοτωμένων θεωρείται πολύ χαμηλότερος του πραγματικού, κυρίως λόγω των δεκάδων χιλιάδων αγνοουμένων…
Η Ρωσία δεν δίνει στοιχεία για τις δικές της απώλειες (έτσι αναφέρονται σε όλα τα media οι σκοτωμένοι στρατιώτες, ως απώλειες) όμως υπολογίζεται ότι οι νεκροί ξεπερνούν τις 177.000, σύμφωνα με τη ρωσική υπηρεσία του BBC και το ρωσικό μέσο ενημέρωσης Mediazona, τα οποία, όπως διαβάζω, βασίζονται σε στοιχεία από ανοιχτές πηγές. Να μη μιλήσουμε βέβαια για τις εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίες και από τις δύο πλευρές.
Κάποτε υπήρχε στην Αμερική ένα αντιπολεμικό κίνημα που έδωσε τέλος στον πόλεμο του Βιετνάμ, κάποτε υπήρχε στην Ευρώπη ένα φιλειρηνικό κίνημα που φώναζε κατά των πυρηνικών… Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ύψωναν οι άνθρωποι τη φωνή τους και ασκούσαν, κατά το δυνατόν, πίεση στις κυβερνήσεις. Στις μέρες μας πια ούτε καν αυτό: τόση ομφαλοσκόπηση, τόση αποβλάκωση, τόση αδιαφορία, τόσος φανατισμός, τόση τύφλωση, τόσος ωχαδερφισμός; Πώς γίναμε έτσι οι άνθρωποι; Πότε γίναμε έτσι οι άνθρωποι; Πότε χάσαμε τη μοναδική δύναμή μας; Τον τρόπο να γινόμαστε ένα μπροστά στη συμφορά των συνανθρώπων μας, τον τρόπο να κραυγάζουμε μέχρι να μην έχουμε πια άλλη φωνή: Σταματήστε πια τους πολέμους σας. Φτάνει!
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη