*Φωτογραφία: Παλαιστίνη, Λωρίδα της Γάζας. Το καλοκαίρι του 2009 σε παραλία της βόρειας Γάζας καταρρίφθηκε το παγκόσμιο ρεκόρ των περισσότερων χαρταετών που πετούσαν ταυτοχρόνως στον αέρα.
Ο χαρταετός: Πολύχρωμος, παιχνιδιάρης, ατίθασος, μια που πετάει και μια που βουτάει. Άφοβος και τρελός.
Ο χαρταετός: Που αφήνεται στον άνεμο και στα δικά μας χέρια, για να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί. Να γίνει η χαρά μας την Καθαρή Δευτέρα, την ημέρα που αποχαιρετάμε τις Απόκριες και κοντοζυγώνουμε στην άνοιξη. Να γίνει πουλί με τα πουλιά, να μας πάρει μαζί του, να δούμε τον κόσμο από ψηλά με τα δικά του μάτια.
Άλλοτε από μπαμπού και από μετάξι, άλλοτε ξύλινος, υφασμάτινος, αργότερα από καλάμια και χαρτί, εφημερίδες και κόλες γλασέ, σήμερα πλαστικός, ο χαρταετός εκτός από τις γιορτές, χρησιμοποιήθηκε, στους αιώνες, από τον άνθρωπο σε πολέμους, στη μετεωρολογία, στην αεροναυπηγική.
Ο χαρταετός: που έφερνε καλοτυχία και ευημερία. Που όσο πιο ψηλά πετούσε, τόσα περισσότερα χρήματα θα έπαιρνε, λέει, αυτός που αμολούσε την καλούμπα. Αλλά αν έσπαγε η κλωστή, μεγάλη κακοτυχιά, γι’ αυτό έπρεπε να βρεθεί και να καταστραφεί ο τσακισμένος χαρταετός. Γράφει ο Κώστας Μόντης: Χαρταετοί είμαστε,/χαρταετοί πιασμένοι στα ηλεχτρικά σύρματα./Μ’ εκείνους τους κομμένους σπάγγους,/μ’ εκείνα τα ξεσχισμένα χαρτιά,/μ’ εκείνη την εγκατάλειψη στον άνεμο,/μ’ εκείνη την εγκατάλειψη στον εμπαιγμό,/μ’ εκείνη την εγκατάλειψη στο τέλος.
Στην Παλαιστίνη, στη λωρίδα της Γάζας, ακόμα και με τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών, μέσα στα συντρίμμια, τον θάνατο, την πείνα και τον αποκλεισμό, τα παιδιά φτιάχνουν χαρταετούς. Με ό,τι βρουν: με σκισμένα νάιλον, με σακούλες σκουπιδιών, είναι μαύροι πια και οι χαρταετοί τους, σαν τη ζωή εκεί. Ωστόσο τα παιδιά στην Παλαιστίνη φτιάχνουν τους χαρταετούς τους χρόνια τώρα με όση ελπίδα και πείσμα τους έχει απομείνει. Γιατί στη Γάζα εδώ και δεκαετίες, όσο διαρκεί ο αποκλεισμός, η κατοχή και ο πόλεμος, οι χαρταετοί στα χέρια των παιδιών γίνονται ελπίδα και λαχτάρα για ελευθερία.
Μια παλιά δοξασία λέει πως ο χαρταετός στέλνει τις ευχές μας στον ουρανό για να τις εκπληρώσουν οι καλοί θεοί του κόσμου. Παίρνει μαζί και τις ελπίδες μας πως πάντα οι άνθρωποι θα μπορούμε να κοιτάμε ψηλά και να γιορτάζουμε μαζί με όλου του κόσμου τα παιδιά: με έναν σπάγκο, δυο τρία πολύχρωμα χαρτιά, μια πλούσια εφημεριδένια ουρά, με τα σωστά του ζύγια, ας γίνει ο χαρταετός η πιο καθαρή ματιά που έχουμε για τον κόσμο. Μια κλωστή μας ενώνει με τη χαρά. Μια κλωστή μας ενώνει και με την ελευθερία.
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη