Στις 18 Ιανουαρίου του 1913, στην Κίο της Μικράς Ασίας, εκεί στη θάλασσα του Μαρμαρά, θα γεννηθεί Γιάννης Παπαϊωάννου. Θα ορφανέψει στα οχτώ του και έναν χρόνο μετά, το 1922, θα ζήσει μαζί με τη μάνα του τη Μικρασιατική καταστροφή. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου θα γίνει, χρόνια μετά, ο γνωστός σε όλους μας λαϊκός συνθέτης και στιχουργός. Όμως δεν θα ξεχάσει ποτέ τις φριχτές μέρες του ξεριζωμού και της προσφυγιάς.
Ο Γιάννης Παπαϊωάννου για να τα βγάλει πέρα σταμάτησε το σχολείο και δούλεψε σε οικοδομές, στο λιμάνι χαμάλης, μαραγκός, φόρτωνε αμμοχάλικο, έγινε όμως και ψαράς κάτι που του άρεσε πολύ και το έκανε για χρόνια. Δίπλα στον διάσημο Ζέπο δούλεψε και τον έκανε τραγούδι.
Αφού έμαθε μόνος του μαντολίνο, άκουσε μια μέρα σ’ έναν δίσκο γραμμοφώνου από την Αμερική τον Χαλκιά να παίζει ένα σόλο μινόρε και τρελάθηκε, όπως λέει ο ίδιος. Έτσι, πήρε το μπουζούκι, το έμαθε και παρ΄ ό,τι τον έδιωξε η μάνα του από το σπίτι (κακόφημο όργανο τότε το μπουζούκι), εκείνος όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά έγραψε και το πρώτο του τραγούδι. Ήταν 1933, και ο Γιάννης Παπαϊωάννου στα είκοσι του χρόνια θα γράψει τη «Φαληριώτισσα». Πριν ακόμα κυκλοφορήσει σε δίσκο, την τραγουδούν όλοι.
Ο Γιάννης Παπαϊωάννου θα παίξει σε όλη την Ελλάδα με τον Μάρκο Βαμβακάρη και την ξακουστή Τετράδα του Πειραιώς, θα γνωριστεί με όλους τους ρεμπέτες της εποχής του, θα γράψει πολλά και εξαιρετικά τραγούδια που θα ξεχωρίσουν και θα αγαπηθούν αμέσως. Με τον Βασίλη Τσιτσάνη θα συναντηθεί το 1955, θα συνεργαστούν και θα γίνουν εκτός από κουμπάροι, φίλοι αδελφικοί. Μέχρι την ημέρα που ο Γιάννης Παπαϊωάννου θα σκοτωθεί σε δυστύχημα με το αυτοκίνητό του. Ήταν 59 χρονών.
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ειρήνη Λαλάκη