Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
00:00 - 01:00
Μαρία Μαρκοπούλου
01:00 - 03:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
03:00 - 05:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
05:00 - 06:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
06:00 - 06:10
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
06:10 - 07:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
07:00 - 07:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
07:05 - 08:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
08:00 - 08:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Χάρης Παναγιώτου, Νίτσα Παύλου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Μαρία Ηροδότου, Χριστόφορος Νέστωρος
08:05 - 08:30
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
08:30 - 09:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
09:00 - 09:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
09:05 - 10:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
10:00 - 10:10
Μαριάννα Γαλίδη
10:10 - 11:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
11:00 - 11:05
Μαριάννα Γαλίδη
11:05 - 12:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
12:00 - 12:05
Χρήστος Ζαβός
12:05 - 13:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
13:00 - 13:40
Πόλυς Χαραλάμπους, Χρήστος Ζαβός
13:40 - 15:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
15:00 - 15:05
Δημοσιογραφικό Τμήμα Deutsche Welle
15:05 - 15:15
Πανίκος Καρπέττας
15:15 - 16:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
16:00 - 16:05
Πανίκος Καρπέττας
16:05 - 17:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
17:10 - 18:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
18:00 - 18:05
Χρήστος Ζαβός
18:05 - 18:10
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
18:10 - 19:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
19:00 - 19:10
Φάνης Κρίγκος
19:10 - 22:00
Σώσης Θεοδοσίου
22:00 - 00:00
80 %
S
0 km/h
90 %
SE
2.6 km/h
31 %
W
7.1 km/h
86 %
N
0 km/h
S
5.3 km/h

74ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ - Τζορτζ Κλούνι: «Η ταινία μου είναι οργισμένη»

«Ένα μαύρο σύννεφο κρέμεται σήμερα πάνω από την Αμερική», ανέφερε ο Τζορτζ Κλούνι στη συνέντευξη τύπου που έδωσε σήμερα το μεσημέρι, μαζί με τους πρωταγωνιστές του Ματ Ντέιμον και Τζουλιάν Μουρ και τον ελληνικής καταγωγής συνθέτη Αλεξάντρ Ντεπλά. Συνέντευξη που έδωσε στο πλαίσιο του 74ου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Βενετίας, μετά τη δημοσιογραφική προβολή της ταινίας του «Suburbicon», που προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα της Μόστρας.

«Ναι, η ταινία μου είναι οργισμένη», πρόσθεσε, «αν και αρχίσαμε τα γυρίσματα πριν τις ρατσιστικές εκδηλώσεις που έγιναν στο Νότο. Είναι οργισμένη, όπως είναι οργισμένη όλη η Αμερική. Πολύ πιο οργισμένη από την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ. Στη διάρκεια είχαμε την εκλογή του Τραμπ και τα ρατσιστικά γεγονότα. Η ταινία είναι τώρα πιο οργισμένη».
                                                                                                                                     
Η ταινία, με βάση ένα σενάριο των αδερφών Κοέν, εκτυλίσσεται στον αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του ’50, σ’ έναν οικισμό 30.000 κατοίκων, με τον τίτλο Suburbicon, οικισμό της λευκής Αμερικής, που διαφημίζεται για την άνετη, μακριά από θορύβους και προβλήματα (με δικά τους σχολεία, αστυνομία, σούπερ-μάρκετ, κλπ.), ένα είδος επίγειου παραδείσου, ώσπου η εμφάνιση μιας οικογένειας μαύρων βγάζει στην επιφάνεια τα ρατσιστικά του μίση και οδηγεί σε ξεσπάσματα βίας. Ο παράδεισος όμως δεν κινδυνεύει από τους μαύρους αλλά από τους ίδιους τους φαινομενικά ήσυχους, έντιμους, χαμογελαστούς μικροαστούς. Ο βασικός ήρωας (με τον Ματ Ντέιμον σε ένα ακόμη ρόλο στη Μόστρα, τη φορά αυτή, τελικά όχι και τόσο έντιμο, όπως αρχικά πιστεύουμε) θα αντιμετωπίσει ξαφνικά την εισβολή δυο παράξενων, βίαιων ληστών, που θα οδηγήσει στη δολοφονία της γυναίκας του.
 
Σταδιακά θ’ ανακαλύψουμε πως τα πράγματα δεν είναι όπως αρχικά φαίνονται, αν και οι κάτοικοι του Suburbicon δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται τόσο για τους άγριους φόνους μέσα στη λευκή τους κοινότητα όσο για το τι κάνει η αθώα στην πραγματικότητα οικογένεια των μαύρων. Θα στήσουν τείχη γύρω από το σπίτι της οικογένειας, θα αρχίσουν να την τρομοκρατούν μέρα-νύχτα, να καίνε και να υψώνουν τη ρατσιστική σημαία του πρώην Συνομοσπονδιακού Κράτους. Παρόλο που η ταινία εκτυλίσσεται στην περίοδο της αϊζενχαουερικής διακυβέρνησης, βλέπει κανείς την επιθυμία του Κλούνι να μιλήσει για το σήμερα, τα τείχη που άρχισαν να ανυψώνονται τόσο στην Αμερική (όσο και αλλού), την πολιτική του Τραμπ, και το ζοφερό μέλλον που έχει να αντιμετωπίσει η σύγχρονη Αμερική. Πάντως, παρά τη μαύρη εικόνα που μας δίνει του Suburbicon (με άλλα λόγια της Αμερικής), ο Κλούνι αφήνει μια αχτίδα ελπίδας στη νεολαία, το μικρό γιο του λευκού ήρωα και το μικρό γιο της οικογένειας των μαύρων, που καταφέρνουν, παρά τα όσα κάνουν γύρω τους οι μεγάλοι, να βρουν τρόπο συνεννόησης και φιλίας.    
 
Μια προσβολή που παίρνει τεράστιες διαστάσεις για να καταλήξει στο δικαστήριο είναι στο επίκεντρο του δικαστικού δράματος «Η προσβολή» του Ζίαντ Ντουέιρι (διαγωνιστικό τμήμα). Ο καβγάς αρχίζει όταν ο Γιάσερ, ένας Μουσουλμάνος εργάτης οικοδομής βρίζει, με το δίκιο του, τον Τόνι, ένα Χριστιανό Λιβανέζο, με τον Τόνι να απαιτεί από τον Γιάσερ επίσημη συγγνώμη, απαίτηση που οδηγεί σε απρόσμενες καταστάσεις (o Τόνι καταστρέφει την υδρορροή στην αυλή του Γιάσερ, ο Γιάσερ επιτίθεται στον Τόνι, ο καβγάς οδηγεί σε ταραχές και βία στους δρόμους), που, σεναριακά, δείχνουν κάπως απίθανες. Στόχος του Ντουέιρι (δημιουργού της ταινίας «Δυτική Βηρυτός») είναι να σχολιάσει τις θρησκευτικές και εθνικές διαφορές που οδηγούν σε συγκρούσεις και βία, καλύτερα όμως το πετυχαίνει στο δεύτερο μέρος, στις σκηνές στο δικαστήριο, με ωραία αναπτυγμένους χαρακτήρες κι ένα σενάριο με ζωντανούς, δοσμένους συχνά με χιούμορ, διαλόγους. 
 
Τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής της Νίκο, της σούπερσταρ του Άντι Γουόρχολ και πρωτότυπης τραγουδίστριας του διάσημου γκρουπ Velvet Underground παρουσιάζει στην ταινία της «Νίκο» η Ιταλίδα σκηνοθέτρια Σουζάνα Νικιαρέλι (στο τμήμα «Ορίζοντες»). Τη Γερμανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιό Κρίστα Πάφγκεν (πραγματικό όνομα της Νίκο) συναντάμε το 1987, σε μια περίοδο που προσπαθούσε να κόψει τα ναρκωτικά και ετοιμάζεται, μαζί με τον ατζέντη της Ρίτσαρντ, για το τελευταίο τουρνέ της από το Μάντσεστερ για την Ιταλία και την Ανατολική Ευρώπη, για να προωθήσει το τελευταίο της άλμπουμ.
 
Θα γνωρίσουμε κάτι από το παρελθόν της Νίκο (ήταν η μούσα του Γουόρχολ και πρωταγωνίστριά του στο Chelsea Girls) μέσα από μερικά ωραία επιλεγμένα φλας-μπακ (βασικά από ντοκιμαντέρ των 8 χλστμ. που γύρισε ο «αντεργκράουντ» σκηνοθέτης Τζόνας Μέκας), εκείνο όμως που ενδιαφέρει βασικά την σκηνοθέτρια (είχε βραβευτεί στο φεστιβάλ Βενετίας του 2009 για την πρώτη της ταινία «Κοσμοναύτης») είναι να δείξει την τραγική ηρωίδα της στην περίοδο της σταδιακής πτώσης της – στην καλύτερη σκηνή της, που μας λέει πολλά για τη δύναμη του χαρακτήρα της Νίκο, είναι εκείνη στη διάρκεια μιας παράνομης συναυλίας στην υπό κομουνιστικό καθεστώς Πράγα, όπου, χωρίς να έχει πάρει τη δόση της («πού είναι η ηρωίνη μου;», φωνάζει κάποια στιγμή πριν την έναρξη της συναυλίας), ανεβαίνει τελικά στη σκηνή για να δώσει μιαν από τις πιο παθιασμένες, με τρομακτική ένταση και ενέργεια, συναυλίες της. Στην επιτυχία της ταινίας συμβάλλει τα μέγιστα η εκπληκτική, δοσμένη με πάθος και δύναμη, ερμηνεία της Δανέζας ηθοποιού Τρίνε Ντίρχολμ (βραβείο καλύτερης ερμηνείας στο φεστιβάλ Βερολίνου για το ρόλο της στην ταινία «The Commune») στο ρόλο της βασανισμένης τραγουδίστριας που έχει αποδεχτεί τη μοίρα της και που αγωνίζεται να επιβληθεί όχι σαν κάποια σούπερσταρ αλλά σαν σοβαρή και πολύ μπροστά για την εποχή της, όπως και πραγματικά ήταν, τραγουδίστρια.

Πηγή: ΚΥΠΕ