Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
00:00 - 01:00
Μαρία Μαρκοπούλου
01:00 - 03:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
03:00 - 05:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
05:00 - 06:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
06:00 - 06:10
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
06:10 - 07:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
07:00 - 07:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
07:05 - 08:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
08:00 - 08:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Χάρης Παναγιώτου, Νίτσα Παύλου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Μαρία Ηροδότου, Χριστόφορος Νέστωρος
08:05 - 08:30
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
08:30 - 09:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
09:00 - 09:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
09:05 - 10:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
10:00 - 10:10
Μαριάννα Γαλίδη
10:10 - 11:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
11:00 - 11:05
Μαριάννα Γαλίδη
11:05 - 12:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
12:00 - 12:05
Χρήστος Ζαβός
12:05 - 13:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
13:00 - 13:40
Πόλυς Χαραλάμπους, Χρήστος Ζαβός
13:40 - 15:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
15:00 - 15:05
Δημοσιογραφικό Τμήμα Deutsche Welle
15:05 - 15:15
Πανίκος Καρπέττας
15:15 - 16:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
16:00 - 16:05
Πανίκος Καρπέττας
16:05 - 17:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
17:10 - 18:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
18:00 - 18:05
Χρήστος Ζαβός
18:05 - 18:10
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
18:10 - 19:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
19:00 - 19:10
Φάνης Κρίγκος
19:10 - 22:00
Σώσης Θεοδοσίου
22:00 - 00:00
77 %
N
2.4 km/h
89 %
N
1.1 km/h
25 %
W
6.4 km/h
85 %
N
3.5 km/h
S
8.4 km/h

Μια Ιστορία Ένα Τραγούδι: Δυο Πόρτες έχει η Ζωή

09:39 26.07.2017

ΔΥΟ ΠΟΡΤΕΣ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ
ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ - ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ 1959


Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου γεννήθηκε πιθανότατα το 1893 (σύμφωνα με το δελτίο της αστυνομικής της ταυτότητας) στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας ως Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου (αργότερα Νικολαΐδου). Για τα παιδικά της χρόνια δεν είναι και πολλά γνωστά, παρά μόνο ότι βίωσε από πρώτο χέρι τη φρίκη της μικρασιατικής καταστροφής και τον ξεριζωμό του ελληνισμού, καταφθάνοντας στην Ελλάδα το 1922 με πτυχίο δασκάλας ανά χείρας.

Το 1922 θα βρει την οικογένεια της Παπαγιαννοπούλου, αυτή, τον σύζυγό της, τις δύο κόρες της, αλλά και τη μητέρα της στην Αθήνα, με την ίδια να μην εργάζεται βέβαια ποτέ ως εκπαιδευτικός, καθώς μέχρι τότε την είχε κερδίσει το σανίδι. Ως θεατρίνα δούλεψε με διαλείμματα σε περιπλανώμενα μπουλούκια από το 1926-1942, οργώνοντας την ελληνική επαρχία και φτάνοντας μάλιστα κάποια στιγμή να συνεργαστεί και με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Στην προσωπική της ζωή, ο γάμος με τον πρώτο της σύζυγο διαλύεται αυτή την εποχή, κυρίως λόγω της κοινωνικής κατακραυγής για το επάγγελμά της...

Η αγάπη της όμως για τους στίχους και τα ποιήματα έκαναν από νωρίς την εμφάνισή τους. Στην άγνωστη πτυχή της ζωής της, η Παπαγιαννοπούλου εκδίδει την ποιητική συλλογή «Πνοές» το 1931 (εξαντλημένη έκδοση), ενώ λόγος γίνεται και για δεύτερο ποιητικό πόνημα, το «Φλογέρα και άρπα», το οποίο ωστόσο χάθηκε στη λήθη του χρόνου. Ταυτόχρονα με το ποιητικό έργο, άρχισε να σκαρώνει στιχάκια, τα οποία συνήθιζε μάλιστα να γράφει σε πακέτα τσιγάρων, πριν καθαρογράψει στο χαρτί.

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου μπήκε στο τραγούδι σε μεγάλη ηλικία, στις αρχές της δεκαετίας του 50. Όταν μετά τον πόλεμο εγκατέλειψε το θέατρο, βρήκε διέξοδο στο στίχο. Ήταν, όμως, ακόμη στο θίασο του Μανέλη, όταν γνωρίστηκε με τη Μαρίκα Νίνου η οποία έκανε ακροβατικά μαζί με τον άντρα της και το γιο τους. Όταν η Νίνου μπήκε στο τραγούδι και γνωρίστηκε με τον Τσιτσάνη, και έχοντας υπ’ όψιν της τη στιχουργική ικανότητα της Ευτυχίας, τον προέτρεψε να την γνωρίσει και να δει τους στίχους της: Αν θέλεις μάνα, Στο Τούνεζι στη Μπαρμπαριά, Το παλιόσπιτο, Στρώσε μου να κοιμηθώ, Αντιλαλούνε τα βουνά κ.α. Κάπως έτσι ξεκίνησε να γράφει επαγγελματικά και να ζει από τους στίχους της.

Δεν εκτιμούσε το χρήμα και το σκορπούσε. Το πάθος της για τη χαρτοπαιξία, όμως, συν το γεγονός ότι το καθεστώς της δισκογραφίας είχε σε πρώτο πλάνο τον συνθέτη που εμφανιζόταν ως ο κύριος δημιουργός στην ετικέτα του δίσκου, την ανάγκασαν να δίνει στίχους και να πληρώνεται άμεσα, αποποιούμενη, συνήθως, του όποιου δικαιώματός της επί των στίχων που παραχωρούσε. Αυτή η ιστορία, των στίχων δηλαδή που σκορπούσε αντί πινακίου φακης αριστερά-δεξιά κράτησε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’50 με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις δημιουργών που έβαζαν το όνομά της στους δίσκους και της αναγνώριζαν το δικαίωμα να παίρνει τα ποσοστά της από την Α.Ε.Π.Ι., όπως για παράδειγμα ο Θόδωρος Δερβενιώτης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Μάνος Χατζιδάκις.

Η Παπαγιαννοπούλου «εξαναγκάστηκε» να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη στιχουργική καθώς το μεγάλο της πάθος, η χαρτοπαιξία, καλούσε σε οικονομική ανακούφιση από τη χασούρα. Το ίδιο μάλιστα πάθος θα φέρει αναστάτωση στο σπιτικό που έφτιαξε με τον δεύτερο σύζυγό της, όταν η ίδια το έσκαγε κρυφά τη νύχτα για να τα χάσει όλα στα χαρτιά. Άρχισε λοιπόν να πουλάει όσο όσο τα στιχάκια της για να έχει λεφτά για την «τσόχα», όπως την αποκαλούσε, χωρίς να νοιάζεται ούτε για καριέρα ούτε για υστεροφημία. Για ένα κομμάτι ψωμί προμήθευε αφειδώς τους μεγάλους συνθέτες με αξέχαστους στίχους, τροφοδοτώντας έτσι την ελληνική μουσική με μνημειώδη τραγούδια…

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, η «γριά» όπως την αποκαλούσαν φίλοι και συνεργάτες της στο λαϊκό τραγούδι, είναι αυτή που θα γραψει το μεγάλο συμβολικό τραγούδι «Δυο πόρτες έχει η ζωή». Ήταν Μάρτιος του 1959 και η Ε. Παπαγιαννοπούλου καθόταν στο σπίτι της, περιμένοντας την κόρη της Μαίρη Λαΐδου να επιστρέψει απο το κρεοπωλείο. Μόλις επέστρεψε σπίτι η κόρη της μαζί με το κρέας, της λέει να φέρει γρήγορα ένα κομμάτι χαρτί, γιατί ήθελε να γράψει. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, επειδή δεν βρήκανε χαρτί απο τετράδιο, έγραψε τους στίχους της έμπνευσής της πάνω στο χαρτί που είχε συσκευασμένο το κρέας. Μάλιστα το έγραψε μονομιάς, μέσα σε 5 λεπτά. Αναρωτιόταν όμως σε ποιόν θα το δώσει, για να γράψει τη μουσική. Εκείνη την ώρα χτυπά το τηλέφωνο. Στην άλλη γραμμή ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης. Το έδωσε σε αυτόν.

Ο Καζαντζίδης θα μελοποιήσει το «Δυο πόρτες έχει η ζωή» και θα το κυκλοφορήσει σε δίσκο, με τη «Μαντουμπάλα» από την άλλη πλευρά. Ο δίσκος θα πουλήσει 100.000 κομμάτια, ο Καζαντζίδης θα διεκδικήσει ποσοστά στις πωλήσεις και από τότε θα αρχίσει η διαμάχη του με τις δισκογραφικές εταιρείες.

Η χαρτοπαιξία ήταν για την Παπαγιαννοπούλου και ένα είδος καταφύγιου, μετά τον θάνατο της κόρης της Μαίρης. Η Μαίρη Λαΐδου θα φύγει από τη ζωή το 1960. Τσακισμένη από την τραγική απώλεια, η Ευτυχία βρίσκει τη μόνη παρηγοριά στο χαρτί. Ένα χρόνο νωρίτερα, είχε γράψει το προφητικό «Δύο πόρτες έχει η ζωή»: «Μέσα σε αυτό το τραγούδι, ένιωσα για πρώτη φορά την οδύνη, σαν χάνεις μια αγαπημένη ύπαρξη και ύστερα μένεις μόνη. Σε αυτούς τους στίχους έχω κλεισμένη όλη μου τη ζωή ή μάλλον τη ζωή της ζωής μου, την κόρη μου τη Μαίρη», έλεγε η μεγάλη μαστόρισσα των στίχων.

Για την περίοδο αυτή, ο Αλέκος Σακελλάριος παρατηρεί στη βιογραφία του για την Παπαγιαννοπούλου: «Η Ευτυχία, κεραυνοβολημένη από τον θάνατο της κόρης της, έβαλε το μαύρο φουστάνι και το μαύρο μαντίλι στο κεφάλι της, δεν τα έβγαλε ποτέ ως το θάνατο της κι αφοσιώθηκε στην ανατροφή της δεύτερης κόρης της Ρέας».

Έρευνα - Παρουσίαση : Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης

ΠΗΓΕΣ:
http://messolonghi-press.blogspot.gr
http://www.ogdoo.gr
http://tvxs.gr
http://www.tralala.gr