Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
00:00 - 01:00
Μαρία Μαρκοπούλου
01:00 - 03:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
03:00 - 05:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
05:00 - 06:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
06:00 - 06:10
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
06:10 - 07:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
07:00 - 07:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
07:05 - 08:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
08:00 - 08:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Χάρης Παναγιώτου, Νίτσα Παύλου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Μαρία Ηροδότου, Χριστόφορος Νέστωρος
08:05 - 08:30
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
08:30 - 09:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
09:00 - 09:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
09:05 - 10:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
10:00 - 10:10
Μαριάννα Γαλίδη
10:10 - 11:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
11:00 - 11:05
Μαριάννα Γαλίδη
11:05 - 12:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
12:00 - 12:05
Χρήστος Ζαβός
12:05 - 13:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
13:00 - 13:40
Πόλυς Χαραλάμπους, Χρήστος Ζαβός
13:40 - 15:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
15:00 - 15:05
Δημοσιογραφικό Τμήμα Deutsche Welle
15:05 - 15:15
Πανίκος Καρπέττας
15:15 - 16:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
16:00 - 16:05
Πανίκος Καρπέττας
16:05 - 17:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
17:10 - 18:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
18:00 - 18:05
Χρήστος Ζαβός
18:05 - 18:10
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
18:10 - 19:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
19:00 - 19:10
Φάνης Κρίγκος
19:10 - 22:00
Σώσης Θεοδοσίου
22:00 - 00:00
77 %
N
2.4 km/h
89 %
N
1.1 km/h
25 %
W
6.4 km/h
85 %
N
3.5 km/h
S
8.4 km/h

Μια Ιστορία Ένα Τραγούδι: Μανώλης Ρασούλης - Νιώσε με

09:38 10.07.2017

ΝΙΩΣΕ ΜΕ 
(ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ 1986)


Το 1986 ο Μανώλης Ρασούλης θα συνεργαστεί με το συνθέτη Πέτρο Βαγιόπουλο και καρπός αυτής της συνεργασίας είναι η δισκογραφική δουλειά «Πότε Βούδας, Πότε Κούδας». Ανάμεσα στα πολλά και ωραία τραγούδια του δίσκου ξεχωρίζει ένα, για το διαφορετικό κλίμα και την τρυφερότητά του: πρόκειται για το «Νιώσε με».

Ο Πέτρος Βαγιόπουλος θυμάται σχετικά: «Ο Μανώλης Ρασούλης μου έδωσε τον στίχο για να βάλω πάνω του μουσική. Είναι μια δυνατή στιγμή, που μπορεί να συμβεί σπάνια σε έναν συνθέτη, γιατί γίνεται αυτό το «κλικ» που κάνει το τραγούδι διαχρονικό... Αυτό πιστεύω ότι συνέβη και με το «Νιώσε με».

Μόλις το άκουσε ο Μανώλης για πρώτη φορά, μου είπε «Πω, ρε Πέτρο, φοβερό! Θα μου επιτρέψεις να το τραγουδήσω εγώ;». Του απάντησα «Τι λες ρε Μανώλη; Εγώ να σου επιτρέψω; Θες την άδεια την δική μου για να το τραγουδήσεις εσύ;». Σαν ερμηνευτής, άλλωστε, είχε αυτή την ιδιότυπη φωνή με λίγο κρητική προφορά... Μου άρεσε πάρα πολύ η ερμηνεία του, όπως και στον Λοΐζο.

Κι αυτό το τραγούδι ήταν προσωπικό του Μανώλη. Γι αυτό ήθελε οπωσδήποτε να το πει ο ίδιος, αν και μια πάρα πολύ γνωστή τραγουδίστρια εξέφρασε την επιθυμία να το τραγουδήσει σαν πρώτη εκτέλεση. Τότε ο Ρασούλης της είπε πολύ ευγενικά «όχι, αυτό είναι τραγούδι για μένα, προσωπικό...». Ξέρω βέβαια, ότι και οι περισσότεροι στίχοι του Μανώλη είναι προσωπικοί. Από την «εκδίκηση της γυφτιάς» ακόμη, που έγραφε «όταν χάμω την αράζω / και κοιτώ τον ουρανό / όλοι λεν πως τεμπελιάζω / εγώ στη μοίρα τους μιλώ».
Τώρα, δεν μπορώ να πω αν εκείνη τη στιγμή που το έγραφα ήμουν λυπημένος ή χαρούμενος. Αυτά που λένε είναι χαζομάρες, δηλαδή, αν γράψει π.χ. κάποιος μια μπαλάντα, είναι λυπημένος. Δεν είναι τίποτα αυτά. Θυμάμαι μόνο ότι το κουπλέ το είχα βγάλει πρώτο, και μου άρεσε πολύ. Μετά, μου ήταν πάρα πολύ εύκολο να γράψω το ρεφρέν γιατί ήταν μικρό.

Συνήθως όταν γράφω ένα τραγούδι, το αφήνω κανένα μήνα, δεν το ακούω καθόλου γιατί όταν το ακούς συνεχώς μπορεί να πεις «α ρε τι τραγουδάρα έχω γράψει!». Όταν το ακούς, όμως, μετά από έναν μήνα μπορεί να πεις «πω ρε, τι βλακεία είναι αυτό;». Δηλαδή, μετά από ένα μήνα, βλέπεις λίγο πολύ το δικό σου δημιούργημα πιο αντικειμενικά.

Το άφησα λοιπόν και μετά από ένα μήνα το ξανάκουσα και είπα: «ωραίο, πάρα πολύ ωραίο!». Δεν ήθελα να αλλάξει τίποτα, παρόλο που συνήθως αλλάζω κάτι. Όμως, με ζόρισε η εισαγωγή, για άλλο ένα μήνα. Όταν έχω το τραγούδι έτοιμο την εισαγωγή την γράφω πιο εύκολα, αλλά σε αυτό το κομμάτι, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ η μελωδία, ήθελα να βρω και μία ισάξια εισαγωγή.

Όταν το ολοκλήρωσα, αν και με παίδεψε μπορώ να πω, δεν είχα δείξει ακόμα τίποτα στον Μανώλη. Ο ίδιος, αν και δεν ήταν μουσικός, δεν είχε γράψει μουσική σε κανένα τραγούδι, είχε βαθιά αίσθηση της μουσικής. Στο τέλος, λοιπόν, του το έβαλα, να το ακούσει και του άρεσε πολύ. Έτσι, είπα, για να το λέει και ο Μανώλης που έχει βαθιά αίσθηση της μουσικής μέσα του, είναι πράγματι ένα πολύ καλό κομμάτι.

Φυσικά, μετά από 30 σχεδόν χρόνια που πέρασαν από τότε, ο κόσμος το καταξίωσε. Γιατί ο κόσμος καταξιώνει τα τραγούδια. Δεν πας να χτυπάς τον κ… σου κάτω, δεν πας να λες ότι θέλεις για να τσιγκλήσεις το αυτί του άλλου, ο κόσμος τελικά με ένα αισθητήριο φοβερό καταλαβαίνει ποιο είναι το καλό τραγούδι.

Πιστεύω, άλλωστε, αυτό που πίστευε και ο Μανώλης και ο Δημήτρης Χριστοδούλου, σε αντίθεση με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, ότι η μουσική πρέπει να είναι ισάξια ή 10% παραπάνω από τον στίχο…
Θυμήθηκα τώρα κι έναν μεγάλο στιχουργός που μου είχε πει: «Πέτρο, ένα τραγούδι που περνάει στον κόσμο ίσον με είκοσι βιβλία με ποιήματα». Του είπα «μα, τι λες τώρα;» και μου απάντησε: «Αυτό που σου λέω. Ένα τραγούδι αν περάσει στον κόσμο είναι ίσο με 20 ποιητικά».

Έρευνα - Παρουσίαση : Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης

ΠΗΓΗ: Κρυσταλία Πατούλη – Πέτρος Βαγιόπουλος
http://tvxs.gr