Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
00:00 - 01:00
Μαρία Μαρκοπούλου
01:00 - 03:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
03:00 - 05:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
05:00 - 06:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
06:00 - 06:10
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
06:10 - 07:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
07:00 - 07:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
07:05 - 08:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
08:00 - 08:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Χάρης Παναγιώτου, Νίτσα Παύλου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Μαρία Ηροδότου, Χριστόφορος Νέστωρος
08:05 - 08:30
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
08:30 - 09:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
09:00 - 09:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
09:05 - 10:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
10:00 - 10:10
Μαριάννα Γαλίδη
10:10 - 11:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
11:00 - 11:05
Μαριάννα Γαλίδη
11:05 - 12:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
12:00 - 12:05
Χρήστος Ζαβός
12:05 - 13:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
13:00 - 13:40
Πόλυς Χαραλάμπους, Χρήστος Ζαβός
13:40 - 15:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
15:00 - 15:05
Δημοσιογραφικό Τμήμα Deutsche Welle
15:05 - 15:15
Πανίκος Καρπέττας
15:15 - 16:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
16:00 - 16:05
Πανίκος Καρπέττας
16:05 - 17:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
17:10 - 18:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
18:00 - 18:05
Χρήστος Ζαβός
18:05 - 18:10
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
18:10 - 19:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
19:00 - 19:10
Φάνης Κρίγκος
19:10 - 22:00
Σώσης Θεοδοσίου
22:00 - 00:00
77 %
N
2.4 km/h
89 %
N
1.1 km/h
25 %
W
6.4 km/h
85 %
N
3.5 km/h
S
8.4 km/h

Μια Ιστορία Ένα Τραγούδι: Gene Vincent - Be Bop a Lula

09:12 16.06.2017

BE-BOP-A-LULA
GENE VINCENT & HIS BLUE CAPS 1956


Το Μάρτιο του 1955, ένα χρόνο πριν την απόλυσή του, ο 20χρονος ναύτης Vincent Eugene Craddock επαναστρατολογήθηκε στο Αμερικανικό Ναυτικό για να λάβει το επίδομα επανακατάταξης. Με τα 612,39 δολάρια που πήρε ως επίδομα, ο Vincent αγόρασε μία μεγάλη μοτοσικλέτα Triumph. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, κι ενώ οδηγούσε την καινούργια του Triumph, χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο σπάζοντας το αριστερό του πόδι. Ο Vincent διακομίστηκε επειγόντως στο Ναυτικό Νοσοκομείο του Portsmouth στη Virginia. Εκεί οι γιατροί αποφάσισαν να ακρωτηριάσουν το πόδι του, αλλά ο άτυχος ναύτης ικέτευσε την μητέρα του να μην υπογράψει τα έγγραφα που θα τους έδινε την άδεια να προβούν στον ακρωτηριασμό. Τελικά, του τοποθετήθηκε μία λάμα στο πόδι με την οποία έζησε το υπόλοιπο της ζωής του, έχοντας αποκτήσει μόνιμο πρόβλημα στο βάδισμα αλλά και εξάρτηση από τα φάρμακα.

Ο Vincent για τους επόμενους 6 μήνες μπαινόβγαινε στο νοσοκομείο. Εκεί συνάντησε έναν άλλον ασθενή, τον Donald Graves, ο οποίος λέγεται ότι έγραψε κάποιους στίχους για μία στριπτιζέζ της περιοχής. Πάνω στους στίχους αυτούς ο Vincent, γρατζουνίζοντας την κιθάρα του στο κρεβάτι του νοσοκομείου, έγραψε το ‘‘Be-Bop-A-Lula’’.

Επιστρέφοντας για ανάρρωση στο Norfolk όπου μεγάλωσε, ο Vincent Craddock παντρεύτηκε την Ruth Ann. Με την ενθάρρυνση της γυναίκας του και της μητέρας του, άρχισε να γίνεται γνωστός στην τοπική κοινωνία τραγουδώντας πότε στο ραδιόφωνο και πότε ζωντανά σε διάφορα μαγαζιά. Την 1η Μαρτίου του 1956 πέρασε από οντισιόν για τη ζωντανή εκπομπή ‘‘Country Showtime’’ του ραδιοφωνικού σταθμού WCMS. Σ’ εκείνη την εκπομπή, ερμήνευσε τραγούδια του Elvis Presley, μεταξύ των οποίων και το ολοκαίνουργιο τότε ‘‘Heartbreak Hotel’’, και έκανε πάταγο!

Ο παρουσιαστής της εκπομπής, D.J. Bill “Sheriff Tex’’ Davis, ανέλαβε αμέσως μάνατζερ του Vincent και μάλιστα έδωσε 50 δολάρια (κατ’ άλλους 25) στον Donald Graves, που είχε γράψει τους στίχους του ‘‘Be-Bop-A-Lula’’, εξαγοράζοντας έτσι το 50% των πνευματικών δικαιωμάτων. Εντούτοις ο Davis και ο Vincent υποστήριξαν ότι τους στίχους τους έγραψαν οι ίδιοι, και όχι ο Donald Graves, εμπνευσμένοι από τη σειρά comics ‘‘Η Μικρή Λουλού’’ της Marjorie Henderson Buell κι αφού ακούσανε το τραγούδι ‘‘Don’t Bring Lulu’’. Πάντως, η φράση ‘‘Be-Bop-A-Lula’’ είναι σχεδόν ίδια με τον τίτλο του τραγουδιού ‘‘Be-Baba-Leba’’, το οποίο είχε ερμηνεύσει η Helen Humes και έγινε επιτυχία το 1945 φτάνοντας στο Νο 3 του R&B Chart. Το ίδιο τραγούδι αλλά με τίτλο ‘‘Hey!Ba-Ba-Re-Bop’’ γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία από τον Lionel Hampton. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, αυτού του είδους οι φράσεις χρησιμοποιούνταν ευρέως στους κύκλους της jazz δίνοντας και το όνομα στο είδος ‘‘bebop’’. Ενδεχομένως η λέξη αυτή να προέρχεται από τις επιφωνήσεις ‘‘Arriba! Arriba!’’ που συχνά φώναζαν οι Λατινοαμερικανοί bandleaders για να ενθαρρύνουν τα μέλη της μπάντας τους.

Λόγω του σοβαρού προβλήματος που απέκτησε στο βάδισμα, ο Vincent Craddock απολύθηκε από το Αμερικανικό Ναυτικό και στράφηκε πλέον στην καριέρα του. Ο μάνατζέρ του, Bill Davis, καθώς και ο υπεύθυνος του WCMS, Roy Lamear, ήξεραν ότι οι δισκογραφικές εταιρίες αναζητούσαν έναν νέο Elvis και σκέφτηκαν ότι ο Vincent είχε σοβαρές πιθανότητες να κάνει καριέρα. Έτσι, σχημάτισαν ένα συγκρότημα που θα τον συνόδευε παντού. Το συγκρότημα αυτό αποτελούνταν από τον Cliff Gallup (1930-1988) στη βασική κιθάρα, τον “Wee’’ Willie Williams (1935-1999) στη ρυθμική κιθάρα, τον ‘‘Jumpin’’ Jack Neal στο όρθιο μπάσο, και τον 15χρονο (!) Dickie “Be Bop’’ Harrell στα drums.

Ο Vincent, μαζί με το συγκρότημά του, ηχογράφησαν στα στούντιο του WCMS ένα demo του ‘‘Be-Bop-A-Lula’’, το οποίο ο Bill Davis έστειλε στην Capitol Records. Σε λιγότερο από ένα μήνα, η δισκογραφική εταιρία τους κάλεσε να υπογράψουν συμβόλαιο!

Η ηχογράφηση του ‘‘Be-Bop-A-Lula’’ έγινε στις 4 Μαΐου του 1956 στο στούντιο του Owen Bradley, στο Nashville του Τενεσί, με παραγωγό τον Ken Nelson. Ο Nelson δεν ήταν σίγουρος για τις ικανότητες των νεαρών μουσικών από το Norfolk και φώναξε στο στούντιο μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς του Nashville. Όταν όμως άρχισε ο Cliff Gallup να παίζει την κιθάρα του, το σχέδιο του Nelson απορρίφθηκε. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που στα επόμενα χρόνια ο Gallup καθιερώθηκε ως ένας από τους σπουδαιότερους κιθαρίστες της δεκαετίας του 1950 έχοντας επηρεάσει μία γενιά μουσικών όπως οι Jerry Garcia, Jeff Beck, Dave Edmunds, Eric Clapton κ.α.

Ένα άλλο στιγμιότυπο από την ηχογράφηση του ‘‘Be-Bop-A-Lula’’ είναι η κραυγή που ακούγεται στο τραγούδι και η οποία προέρχεται από τον drummer Dickie Harrell. Ο Harrell έβγαλε την κραυγή γιατί ήθελε να τον ακούσει η οικογένειά του, ώστε να πειστούν ότι ήταν αυτός που παίζει drums στο τραγούδι! Το συγκρότημα έπαιζε τόσο δυνατά μέσα στο στούντιο, ώστε ο Vincent αναγκάστηκε να τραγουδήσει πάνω σε σκαλοπάτια για να μπορέσει ν’ ακούσει τη φωνή του!

Με την ολοκλήρωση της ηχογράφησης το ‘‘Be-Bop-A-Lula’’ πήρε την τελική του μορφή, η οποία διέφερε από την αρχική που υπήρχε στο demo. Στην αρχική εκδοχή το τραγούδι ήταν πιο αργό και είχε ένα άρωμα western και country. Στη νέα εκτέλεση που θα γινόταν γνωστή στον κόσμο, το ‘‘Be-Bop-A-Lula’’ ήταν πιο γρήγορο και με πιο έντονα του στοιχεία του rockabilly.

Παράλληλα, ο παραγωγός Ken Nelson πρότεινε στον Vincent Craddock να χρησιμοποιεί το μικρό του όνομα ως επώνυμο, κι έτσι ο Vincent Eugene Craddock έγινε Gene Vincent. Επίσης του είπε ότι έπρεπε να βρούνε κι ένα όνομα για το συγκρότημα που τον συνόδευε. Ο drummer Dickie Harrell, που συνήθιζε να φοράει κάτι μικρά καπέλα, πρότεινε το ‘‘Blue Caps’’. Αν και η φήμη θέλει το συγκρότημα να παίρνει το όνομά του από το καπέλο που φορούσε ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Dwight Eisenhower όταν έπαιζε γκολφ, στην πραγματικότητα ο όρος αυτός χρησιμοποιείτο για τους νέους ναύτες που κατατάσσονταν στο Αμερικανικό Ναυτικό. Έτσι, οι Gene Vincent and his Blue Caps ήταν πλέον το όνομα με το οποίο θα γίνονταν γνωστοί.

Η Capitol Records κυκλοφόρησε το single, με κωδικό F3450, έχοντας το ‘‘Woman Love’’ στην πρώτη πλευρά και το ‘‘Be-Bop-A-Lula’’ στη δεύτερη. Βέβαια, το τραγούδι της πρώτης πλευράς ήταν αυτό που προωθούταν από την εταιρεία για επιτυχία. Στην αρχή, και για λίγες μέρες, το single πέρασε απαρατήρητο μέχρι που ένας D.J. στη Βαλτιμόρη άρχισε να παίζει τη δεύτερη πλευρά. Αυτό ήταν! Μέχρι τα τέλη του Ιουνίου, το ‘‘Be-Bop-A-Lula’’ πούλησε 200.000 αντίτυπα και άρχισε να σκαρφαλώνει στα charts και να παίζεται κατά κόρον από το ραδιόφωνο.

Εν τω μεταξύ, στο τραγούδι αυτό η φωνή του Gene Vincent μοιάζει τόσο πολύ με του Elvis Presley που την πρώτη φορά που το άκουσε η μητέρα του Elvis νόμιζε ότι ήταν ο γιος της! Ακόμα και ο μπασίστας του Elvis, Bill Black, μπερδεύτηκε, αφού όταν άκουσε το τραγούδι κατηγόρησε τον Presley ότι το ηχογράφησε στα… κρυφά!

Χάρη στο ‘‘Be-Bop-A-Lula’’ αλλά και στην ομοιότητα της φωνής του με τον Elvis Presley, ο Gene Vincent είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό, το οποίο λάτρεψε την επαναστατική του εικόνα. Αντίθετα, τα ασθμαίνοντα και με κομμένη την ανάσα φωνητικά του Vincent -που έκαναν τους στίχους να μοιάζουν με σεξουαλικό δυναμίτη- τον έκαναν εύκολο στόχο στους ηθικολόγους της εποχής.

Εντούτοις, το single έφτασε στο Νο 7 των Η.Π.Α. και παρέμεινε 20 εβδομάδες στα αμερικάνικα charts, ενώ τον Αύγουστο του 1956 έφτασε στο Νο 16 της Μεγάλης Βρετανίας. Τον Απρίλιο του 1957 η δισκογραφική εταιρεία ανακοίνωσε ότι το single ξεπέρασε τα 2.000.000 αντίτυπα σε πωλήσεις.

Έρευνα - Παρουσίαση : Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης

ΠΗΓΗ:
Κωνσταντίνος Παυλικιάνης
http://www.tralala.gr