Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
00:00 - 01:00
Μαρία Μαρκοπούλου
01:00 - 03:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
03:00 - 05:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
05:00 - 06:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
06:00 - 06:10
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
06:10 - 07:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
07:00 - 07:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
07:05 - 08:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
08:00 - 08:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Χάρης Παναγιώτου, Νίτσα Παύλου, Ζωή Τηλεγράφου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Μαρία Ηροδότου, Χριστόφορος Νέστωρος
08:05 - 08:30
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
08:30 - 09:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
09:00 - 09:05
Μιχάλης Παπαευαγόρου, Νίτσα Παύλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιάννης Κωστακόπουλος, Ζωή Τηλεγράφου, Χριστόφορος Νέστωρος, Μαρία Ηροδότου
09:05 - 10:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
10:00 - 10:10
Μαριάννα Γαλίδη
10:10 - 11:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
11:00 - 11:05
Μαριάννα Γαλίδη
11:05 - 12:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
12:00 - 12:05
Χρήστος Ζαβός
12:05 - 13:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
13:00 - 13:40
Πόλυς Χαραλάμπους, Χρήστος Ζαβός
13:40 - 15:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
15:00 - 15:05
Δημοσιογραφικό Τμήμα Deutsche Welle
15:05 - 15:15
Πανίκος Καρπέττας
15:15 - 16:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
16:00 - 16:05
Πανίκος Καρπέττας
16:05 - 17:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
17:00 - 17:10
Γιώργος Παυλίδης
17:10 - 18:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
18:00 - 18:05
Χρήστος Ζαβός
18:05 - 18:10
Γιώργος Παυλίδης
18:10 - 19:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
19:00 - 19:10
Φάνης Κρίγκος
19:10 - 22:00
Μαρτίνος Περδίκης
22:00 - 00:00
29 %
NW
9.7 km/h
39 %
W
4.7 km/h
37 %
SW
4 km/h
NW
8 km/h
48 %
NW
18.8 km/h
44 %
E
0.2 km/h

Μια Ιστορία Ένα Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Σφεντόνα

09:22 03.05.2017

ΣΦΕΝΤΟΝΑ
ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ 1992

Το 1992 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου θα γράψει ένα αυτοβιογραφικό τραγούδι, όπου καταγράφει μνήμες και εμπειρίες των παιδικών του χρόνων. Πρόκειται για τη «Σφεντόνα», τραγούδι που θα δώσει το όνομα σε ολόκληρο το δίσκο εκείνης της χρονιάς. 
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε την 21η Ιουνίου του 1950 στο χωριό Βάστα της Αρκαδίας κοντά στη Μεγαλόπολη. Τα παιδικά του χρόνια, μέχρι την ηλικία των επτά, τα πέρασε εκεί. Ανήκε σε πολύτεκνη φτωχή οικογένεια, ο πατέρας του ήταν οικοδόμος και για λόγους οικονομικούς, αλλά και μόρφωσης των παιδιών, όλη η οικογένεια αναγκάστηκε να φύγει και να εγκατασταθεί στην Αθήνα.

Οι αναμνήσεις των πρώτων παιδικών χρόνων του Βασίλη συμπυκνώθηκαν στο τραγούδι αυτό, όπου η σφεντόνα γίνεται το σύμβολο μια ολόκληρης εποχής και ενός ελεύθερου τρόπου σκέψης. Ο Παπακωνσταντίνου θυμάται με νοσταλγία τον καιρό που κυνηγούσε πουλιά, όπου, καθώς γνωρίζουν οι κατέχοντες το «άθλημα», οι πιθανότητες να χτυπήσει κάποιο από αυτά ήταν όσες και να πιάσει σήμερα το Τζόκερ. Αυτά τα παιδικά χρόνια μιας αθώας αλητείας θυμάται ο Παπακωνσταντίνου σε συνέντευξή του: «Το λέω πολλές φορές, και το λέω για άλλη μια φορά ακόμη, με υπερηφάνεια κιόλας, χωρίς να είμαι τοπικιστής, ότι γεννήθηκα στο πιο όμορφο χωριό της Ελλάδος, το Βάστα. Έχω ένα λόγο παραπάνω να λέω ότι το χωριό μου είναι το καλύτερο, γιατί πράγματι είναι! Είναι σημαντικό να μεγαλώνεις εναρμονισμένος με τη φύση. Να μεγαλώνεις μαζί με το σιτάρι που ανθίζει κάθε άνοιξη. Που βγαίνει και του χρόνου και επί χρόνια. Το περιμένεις και νιώθεις ότι είσαι και συ πιο μεγάλος, και κείνο πιο μεγάλο.

Θυμάμαι που ανεβαίναμε στο βουνό, στο Τετράζι, κι έβλεπα όλη την Αρκαδία από τη μια, κι όλη την Μεσσηνία με τη θάλασσα από την άλλη μεριά. Έβλεπα θυμάμαι από τα υψώματα, πώς κυμάτιζε η χλόη έτσι που τη φύσαγε ο αέρας κάτω από τα δέντρα. Κι έρχονται εκεί να προστεθούν οι ήχοι των ανθρώπων με την καθημερινή τους ζωή που είναι ήχοι τραγουδιών, γλεντιών, τσακωμών, αγάπης και θρήνου, όλα μαζί. Προσπάθησα να τα δώσω όλα αυτά σ’ ένα τραγούδι, στη «Σφεντόνα» εννοώ, αλλά δεν χωράνε ούτε σε χίλια τραγούδια.

Όταν μεγαλώνεις σε μια τόσο κλειστή και όμορφη κοινωνία, η παιδική σου ζωή είναι αρκετά έντονη, γιατί έχει ταυτότητα και πρόσωπο. Δεν είναι όπως στις μεγάλες πόλεις που δεν σε ξέρει κανείς. Στο χωριό είσαι αναγνωρίσιμος, έτσι κι αλλιώς. Σε ξέρουνε όλοι και το χωριό για σένα είναι όλος ο κόσμος. Έζησα εκεί μέχρι τα επτά μου χρόνια, αλλά αν γυρίσω πίσω στη ζωή μου νομίζω ότι αυτό θυμάμαι πρώτα, και μετά τις υπόλοιπες γειτονιές στην Αθήνα, γιατί αλλάξαμε αρκετές γειτονιές. Η εστία μου πάντως, εκεί φαίνεται να είναι.

Το χωριό δεν είναι αυτό καθ' εαυτό ότι βλέπεις, αλλά περισσότερο αυτό που έχεις ζήσει. Αυτό που ξυπνάει πράγματα μέσα σου. Βλέποντάς το. Βλέποντας για παράδειγμα τη «στουρνάρα». Το χώρο συγκέντρωσης, το υπαίθριο αυτοσχέδιο καφενείο που μαζευόμασταν και μιλούσαμε και παίζαμε κάθε δειλινό. Βλέποντας τώρα αυτή την πέτρα με τις αναμνήσεις ολονών μας, αλλιώς φαντάζει από μια άλλη πέτρα που δεν έχουμε ζήσει εκεί σ' εκείνη, τη δεύτερη πέτρα. Αυτός είναι ο πλούτος που κουβαλάμε μέσα μας. Αυτό αν το θέλεις τέλος-τέλος μπορεί να είναι ακόμα και η συναισθηματική αντιπαράθεση στον επιβεβλημένο τρόπο ζωής της πόλης. Δηλαδή αυτός που ξέρει από πού έρχεται, αυτός που έχει την πολυτέλεια να το φυλάει μέσα του σαν ότι πολυτιμότερο έχει, ξέρει που πηγαίνει! Κι όταν τρέχει στην πόλη με το αυτοκίνητό του, στην Αθήνα εννοώ, είτε με μια «σαμσονάιτ», είτε πίσω απ' το γκισέ μιας τράπεζας, είτε είναι ένας πολίτης στην αγορά, ξέρει ότι αλλού είναι το παιχνίδι του, και δεν είναι εδώ που είναι!. Αυτό σε κάνει να κρατάς μία απόσταση, συναισθηματική τουλάχιστον, από τα πράγματα τα σημερινά, και έτσι διατηρώντας αυτόν τον πλούτο, διατηρείσαι και ο ίδιος πιο συναισθηματικός και απόμακρος στο σελοφάν, στο τετράγωνο, στο δήθεν και το περιορισμένο.

ΠΗΓΕΣ:
http://www.arcadians.gr
http://el.wikipedia.org